မေနာဒြါရ အရ အပိုင္း(ခ)
အဲဒီစိတ္ေတြဟာ ‘စကၡဳဒြါရိကစိတ္ = စကၡဳဒြါရ၌ ျဖစ္ေသာစိတ္’ လို႔ဆိုတယ္။ သို႔ေသာ္ စကၡဳဒြါရ၌ ျဖစ္တယ္ဆိုေပမယ့္ စကၡဳဝတၳဳကို မွီတယ္လို႔ ဒီလိုေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဆိုလိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က စကၡဳဒြါရ၌ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ စကၡဳဒြါရ မ်က္စိတံခါးကေန ဝင္ေရာက္ဆက္သြယ္တဲ့ အာ႐ံုနဲ႔အလုပ္လုပ္တဲ့ စိတ္ေတြလို႔ ဒီလိုအဓိပၸါယ္ရတယ္။ အဲဒီအဓိပၸါယ္က ပိုၿပီးေတာ့ ရွင္းလင္းမႈရွိတယ္။ ဒီဒြါရမွာ ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ မ်က္လံုးေပၚမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္ေနလိမ့္မယ္၊ မ်က္လံုးနဲ႔ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီစိတ္ေတြအားလံုးဟာ အာ႐ံုန႔ဲဆက္သြယ္တာ၊ ဆက္သြယ္လို႔ သူတို႔ေပၚလာတာ၊ ေပၚလာၿပီးေတာ့ အာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကတာ၊ လူရဲ႕စိတ္ဟာ အာ႐ံုတစ္ခုျဖစ္ရင္ ထိုအာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာပဲေလ၊ မ်က္စိက တစ္ခုခုျမင္လုိက္ရင္ အဲဒီ ျမင္တဲ့အာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္,လုပ္တယ္၊ နားက အသံေလးတစ္ခုၾကားရင္ အဲဒီ အသံအာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ မဟုတ္လား၊ (အေျဖမေတြ႔မခ်င္း လိုက္ေနတာေလ၊ ဘာသံပါလိမ့္ ဘာသံပါလိမ့္နဲ႔ သြားေနမွာပဲ၊ မေက်နပ္မခ်င္း၊ အန႔ံဆိုလည္း ဘာအနံ႔ပါလိမ့္နဲ႔ လိုက္ေနမွာပဲ၊ အာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတယ္လို႔ေျပာတာ) ၿပီးသြားလို႔ရွိရင္ ေနာက္အာ႐ံုတစ္ခု ေျပာင္းသြားျပန္ေရာ။
ဒါေၾကာင့္မို႔ သုတၱန္ထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားကေဟာထားတယ္- စိတ္က ေမ်ာက္နဲ႔ တူတယ္တဲ့၊ ေမ်ာက္က ဒီသစ္ကိုင္း ဆြဲလိုက္ ဒီသစ္ကိုင္း လႊတ္လုိက္၊ ဟိုသစ္ကိုင္း ဆြဲလိုက္, ဟိုသစ္ကိုင္း လႊတ္လိုက္၊ ေနာက္ထပ္သစ္ကိုင္းတစ္ခု ဆြဲလိုက္နဲ႔ ၿငိမ္တယ္ကို မရွိဘူး၊ သစ္ကိုင္းတစ္ခုကေန သစ္ကိုင္းတစ္ခု ကူးေနတယ္၊ စိတ္ကလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ၊ အျမင္အာ႐ံုကေန အၾကားအာ႐ံုေရာက္သြားလိုက္၊ အၾကားအာ႐ံုကေန အနံ႔အာ႐ံု ေရာက္သြားလိုက္နဲ႔၊ သို႔ေသာ္ လ်င္ျမန္စြာ သြားေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ လူေတြကေတာ့ တစ္ၿပိဳင္နက္ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ထင္ေနၾကတာ။
တယ္လီဗီြးရွင္းၾကည့္ရင္း မ်က္စိကလည္းၾကည့္တယ္၊ နားကလည္း နားေထာင္တယ္၊ ပါးစပ္ကလည္း ပဲေလွာ္ဝါးေနတယ္၊ ဒီထဲမွာ စကားက ေျပာလုိက္ေသးတယ္၊ တစ္ၿပိဳင္နက္လို ျဖစ္ေနတာ၊ တစ္ခုမွ မလြတ္ေအာင္ အင္မတန္မွ ျမန္တယ္၊ တစ္ခုမွ မလြတ္လိုက္ဘူးလုိ႔ ထင္တယ္၊ ဇာတ္လမ္း လြတ္သြားတယ္လို႔ မရွိဘူးေလ၊ မ်က္စိကလည္း ၾကည့္ေနတယ္၊ ပဲေလွာ္ကလည္း ဝါးရင္း, စကားကလည္း ေျပာရင္း, အသံလည္း နားေထာင္တယ္၊ သို႔ေသာ္ လြတ္မသြားဘူး၊ အကုန္သိလိုက္တယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ စိတ္ကအလြန္ျမန္လို႔ အာ႐ံုေတြကိုဖမ္းယူႏိုင္တာ၊ ဖမ္းယူတာ အင္မတန္မွ ျမန္တယ္၊ သိတဲ့စိတ္က အင္မတန္မွ ျမန္လို႔ အဲဒီလိုျဖစ္တာ။
ဥပမာအားျဖင့္ ေဘာလံုးကစားတဲ့လူလိုေပါ့၊ လက္ထဲမွာ ေဘာလံုးေလး ၁၀-လံုး၊ ဟိုဘက္ ၅-လံုး၊ ဒီဘက္ ၅-လံုး ေျမွာက္ၿပီးေတာ့ ဖမ္းတာ၊ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ပုဂၢဳိလ္က တစ္လံုးမွ ေအာက္မက်ေအာင္ ဖမ္းႏိုင္တယ္၊ မကၽြမ္းက်င္တဲ့ပုဂၢိဳလ္က ၁-လံုးထဲေထာင္မွ ခဏခဏျပဳတ္က်ေနမွာပဲ၊ စိတ္ကလည္းပဲ အတူတူပဲ၊ အာ႐ံုေတြကို အကုန္လံုးဖမ္းၿပီး တင္ၿပိဳက္နက္လို ျဖစ္ေနတာ၊ သို႔ေသာ္တစ္ခုၿပီး မွ တစ္ခုျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ရမယ္။
ျမင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မၾကားလုိက္ဘူး၊ ၾကားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မျမင္လိုက္ဘူး၊ တစ္ခုစီ။ သို႔ေသာ္ အဲဒီအပိုင္းအျခားေလးကို မသိလိုက္ဘူး၊ ဘယ္လုိ မသိလိုက္တာလဲဆိုရင္ လူေတြဟာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မသိလိုက္တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ လူေတြဟာ မ်က္ေတာင္ေလးေတြ ခတ္ေနၾကတယ္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ မျမင္ရဘူး၊ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္၊ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမွာင္သြားတာပဲ၊ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္တာဟာ မ်က္စိပိတ္လိုက္တာပဲေလ၊ သို႔ေသာ္ စိုက္ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ မ်က္ေတာင္ခတ္ေနေပမယ့္လို႔ ျမင္ကြင္းေပ်ာက္သြားတယ္လို႔ ရွိမွမရွိဘဲ။ ျမင္ကြင္း ေမွာင္သြားတာကို မသိလိုက္ဘူ၊ ဘာျဖစ္လို႔ မသိလဲဆိုရင္ ျမန္လြန္းအားႀကီးလို႔ မသိတာ၊ မ်က္ေတာင္ခတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မ်က္စိက ပိတ္သြားၿပီ၊ ပိတ္သြားတာနဲ႔ မျမင္ရဘူး။ သို႔ေသာ္ အလြန္တိုေတာင္းသည့္အခ်ိန္ေလး ျဖစ္သြားသည့္အတြက္ ျမင္ကြင္းေပ်ာက္တာ မျဖစ္ဘူး၊ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ ကိုယ့္မ်က္လံုးၿဖဲထားဖို႔ပဲရွိတယ္၊ ျမင္ကြင္းေတြ လြတ္သြားမွာစိုးလို႔။
အဲဒီမွာ စကၡဳဒြါရိကစိတ္ စကၡဳဒြါရမွာ ျဖစ္တဲ့စိတ္ ဆိုတာဟာ မ်က္စိတံခါးက ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုေတြကို ဖမ္းယူႏိုင္တဲ့စိတ္၊ သိႏိုင္တဲ့စိတ္လို႔ ဒီလို ဆုိလိုတယ္ေနာ္။ စကၡဳဒြါရ၌ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အဲဒီ စိတ္ေတြထဲမွာ လိုက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ မ်က္စိက ျမင္လာတဲ့ အာ႐ံုတစ္ခုတည္းနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ စိတ္က စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္ ၁-ခုတည္းပဲ ရွိတယ္၊ က်န္တဲ့စိတ္ေတြက ဒိျပင္မွာလည္း ပါတယ္လို႔ ဒီလိုမွတ္ရမယ္၊ စကၡဳဒြါရ တစ္မ်ိဳးတည္းမွာျဖစ္တဲ့ စိတ္ဆိုရင္ စကၡဳဝိညာဏ္ေဒြး ဒီႏွစ္ခုပဲရွိတယ္၊ က်န္ေတာေတြက ဒိျပင္တံခါးက ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုေတြကိုလည္း ဖမး္ယူႏိုင္တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။
အဲဒါကိုပဲ သၿဂၤဳ ိလ္မွာခြဲထားတာ - ‘ဧကဒါြရိကစိတၱာနိ’ - ‘တစ္ဒြါရ၌သာ ျဖစ္တဲ့စိတ္’ ဆိုၿပီးေတာ့၊ စကၡဳဝိညာဏ္ေဒြးက စကၡဳဒြါရ၌သာ ျဖစ္တယ္၊ ေသာတဝိညာဏ္ေဒြးက ေသာတဒြါရ၌သာ ျဖစ္တယ္၊ ဃာနဒြါရ၌သာျဖစ္တယ္၊ ဇိဝွါဝိညာဏ္ေဒြးက ဇိဝွါဒြါရ၌သာျဖစ္တယ္၊ ကာယဝိညာဏ္ေဒြးက ကာယဒါြရ၌သာ ျဖစ္တယ္၊ သူ႔ဆိုင္ရာ ဒါြရတစ္ခုစီမွာသာ ျဖစ္တယ္၊ က်န္တဲ့ဒါြရ ေတြမွာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ဆိုတာ။
တခ်ိဳ႕ စိတ္ေတြက mind door လို႔ ေခၚတဲ့ မေနာဒြါရ တစ္မ်ိဳးတည္းမွာ ျဖစ္တဲ့စိတ္ေတြရွိတယ္၊ စကၡဳဒြါရမွာ မျဖစ္ဘူး၊ ေသာတဒြါရမွ မျဖစ္ဘူး၊ ဃာနဒြါရမွာ မျဖစ္ဘူး၊ ဇိဝွါဒြါရမွာ မျဖစ္ဘူး၊ ကာယဒြါရမွာ မျဖစ္ဘူး၊ ဥပမာအားျဖင့္ မဂ္စိတ္ဖိုလ္စိတ္ေတြတို႔ စ်ာန္စိတ္ေတြတို႔ဆို မျဖစ္ဘူး။ စိတ္တံခါး မေနာဒြါရ တစ္ခုတတည္းမွာသာ ျဖစ္တယ္၊ ေနာက္ ပဥၥဒြါရာဝဇၨန္းတို႔ သမၸဋိစိၦဳင္းတို႔က်ေတာ့ စကၡဳဒြါရ ေသာတဒြါရ ဃနာဒြါရ ကာယဒြါရ ဆိုတဲ့ ၅-မ်ိဳးကေနၿပီးေတာ့ ဆက္သြယ္လာတဲ့ အဲဒီတံခါးဝေတြက ဆက္သြယ္လာတဲ့ အာ႐ံုကို သိႏိုင္တယ္လို႔ေျပာတာေနာ္၊ ဒီဒြါရမွာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒီဒြါရက ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုကို သိႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ေပါ့။
ဒီေတာ့ စိတ္တိုင္းစိတ္တိုင္းဟာ ဒြါရတိုင္းမွ ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုကို မသိႏိုင္ဘူး၊ ဆိုပါစို႔ - ၾကားတဲ့အသံကို စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္က သိႏိုင္စြမ္း မရွိဘူး၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမျဖစ္ဘူး၊ ကိုယ့္သႏၲာန္မွာ စိတ္ေတြက တစ္ခါတည္း ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ဒီလို မေအာက္ေမ့ေနနဲ႔ေနာ္၊ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တဲ့အခါမွာ ျဖစ္လာတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္။ ဒါက ဒြါရနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ မွတ္စရာေလးေတြေပါ့။
အဲဒီမွာ ဒြါရဝိမုတ္စိတ္ ၆-ဒြါရမွ လြတ္ေသာစိတ္ဆိုတာ ရွိတယ္၊ ဥပမာ-တစ္ဒြါရ၌သာ ျဖစ္ေသာစိတ္, ႏွစ္ဒြါရမွာ ျဖစ္ေသာစိတ္, ၅- ဒြါရမွာ ျဖစ္ေသာစိတ္, ၆- ဒြါရမွာ ျဖစ္ေသာစိတ္၊ သၿဂၤဳ ိဟ္မွာ အဘိဓမၼာသင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အဲဒီလိုခြဲတယ္၊ ရံခါ ၆- ဒြါရမွာ ျဖစ္တယ္၊ ရံခါ ၆-ဒြါရမွ လြတ္တယ္၊ ဒါြရဝိမုတ္စိတ္ အၿမဲတမ္း ဒြါရကလြတ္ေနတဲ့စိတ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီလို ခြဲတယ္ေနာ္။ အဲဒါေတြက သ႐ုပ္အေနနဲ႔ ထပ္ၿပီေတာ့ခြဲတာ၊ applied method မွာ ဒါေတြကို နားလည္သင့္တယ္။ အဲဒီမွာ နားလည္ရမွာက ဒြါရဝိမုတ္စိတ္၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒြါရကလြတ္သလဲဆိုရင္ ဒီတံခါးေတြကေန ဆက္သြယ္လာတဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္မလုပ္လုိ႔ေျပာတာ၊ ဒါကို ဒြါရဝိမုတ္စိတ္လို႔ ေျပာတာေနာ္။
အဲဒါ ဘာစိတ္ေတြလဲဆိုရင္ အၿမဲတမ္း ဒြါရကေန လြတ္ေနတဲ့ စိတ္က မဟဂၢဳတ္ဝိပါတ္စိတ္ ၉-ခုကို ေျပာတာ၊ ႐ူပါဝစရဝိပါက္ စိတ္ ၅-ခု, အ႐ူပါဝစရဝိပါက္စိတ္ ၄-ခု အားလံုးေပါင္းလုိက္ရင္ ၉-ခု၊ အဲဒီ ၉-ခုကလူေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူးေနာ္၊ စာအေနနဲ႔သာ သင္တာ၊ လူ႔ဘဝနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး၊ အဲဒါျဗဟၼာေတြရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ျဖစ္တဲ့စိတ္၊ အဲဒီ ဝိပါက္စိတ္ေတြဆိုတာ သူတို႔က ပဋိသေႏၶကိစၥ, ဘဝင္ကိစၥ, စုတိကိစၥဆိုတဲ့ လုပ္ငန္းကိုသာ လုပ္သည္အတြက္ေၾကာင့္ ျပင္ပက ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူး၊ မလုပ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔က တံခါးက ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈ မရွိလို႔ door free လို႔ေခၚတယ္၊ တံခါးက လြတ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ေတြ၊ အမွန္ကေတာ့ သူတို႔ကုိယ္တိုင္ ကိုက တံခါးပဲေလ။
ေနာက္ မဟာဝိပါက္စိတ္ ၈-ခုကေတာ့ ရံခါ ၆-ဒြါရမွာျဖစ္ၿပီး ရံခါ ၆-ဒြါရက လြတ္တယ္။ ေဆာင္ရြက္တဲ့ကိစၥေတြမွာ သူ ပဋိသေႏၶကိစၥ, ဘဝင္ကိစၥ, စုတိကိစၥ ေတာင္ရြက္တဲ့အခ်ိန္မွာဆိုရင္ တံခါးကေန ဆက္သြယ္လာတဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး အလုပ္မလုပ္ဘူး၊ ဆိုလိုတာက ပဋိသေႏၶစိတ္တို႔, ဘဝင္စိတ္တို႔, စုတိစိတ္တို႔ဆိုသည္မွာ ဒီတံခါးက ဆက္သြယ္လာတဲ့ အာ႐ံုေတြနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ စိတ္ေတြလို႔ ေျပာရမယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သူတို႔ကို ဒြါရဝိမုတ္စိတ္လို႔ ေခၚတာေနာ္။
ဒြါရဝိမုတ္တိဆိုတာ ဒြါရက လြတ္တယ္လို႔ သာမန္အဓိပၸါယ္ ေျပာရေပမယ့္လုိ႔ ဘယ္လုိ ဆိုလိုတာတုန္းဆိုရင္ ဒီတံခါးကေန ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုေတြနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ဘူးလို႔ ဒီလို ဆုိလိုတယ္။ ဆက္သြယ္မႈ မလုပ္ဘူးလို႔ေျပာတာ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အိပ္ေနတဲ့ အခ်န္မွာ ဘဝင္စိတ္ ျဖစ္ေနလို႔ရွိရင္ ေဟာဒီ တံခါးကေန ဆက္သြယ္လာတဲ့အာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ဘူး၊ ဘဝင္စိတ္ေတြဟာ အာ႐ံုအသစ္နဲ႔ အလုပ္မလုပ္ဘူး၊ သူက ဒါျဖင့္ ဘယ္သူနဲ႔အလုပ္လုပ္တာတုန္းဆိုရင္ ကံရဲ႕ အရွိန္နဲ႔၊ ကံက ေပးထားတဲ့၊ ကံေၾကာင့္ထင္လာတဲ့ ကံ ကမၼနိမိတ္ ဂတိနိမိတ္ဆိုတဲ့ အတိတ္ဘဝက ရယူထားတဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူက သြားေနတယ္၊ ခုပစၥပၸဳန္မ်က္စိကျမင္တဲ့ အဆင္းအာ႐ံု၊ နားကၾကားတဲ့ အသံအာ႐ံု၊ ႏွာေခါင္းကနံတဲ့ အနံ႔အာ႐ံု၊ လွ်ာကရတဲ့ အရသာအာ႐ံု၊ ခႏၶာကိုယ္က ထိေတ႔ရတဲ့ အထိအေတြ႔အာ႐ံုေတြနဲ႔ သူက လံုးဝအဆက္အသြယ္မရွိဘူး၊ အဲဒါေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္လုိက္ရင္လည္း သူျပတ္သြားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို ဒြါရဝိမုတ္စိတ္လုိ႔ ေျပာတာ၊ ေတာ္ၾကာ ဒြါရထဲ မပါလုိ႔ ဒြါရဝိမုတ္စိတ္လို႔ ထင္ေနမယ္။ အဲဒီ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ တံခါးကေန ဆက္သြယ္လာတဲ့အာ႐ံုနဲ႔ အလုပ္မလုပ္တဲ့ စိတ္ေတြကို ဒြါရဝိမုတ္စိတ္လို႔ ေခၚတယ္။ တံခါးကေန ဝင္လာတဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ျဖစ္တဲ့စိတ္မွ ဒြါရ ၆-ပါးမွာ ျဖစ္တယ္, ဒြါရ ၅-ပါးမွာ ျဖစ္တယ္, ဒြါရ ၁-ပါးမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဒီလိုေျပာတာ၊ ဒါက ဒြါရနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ။
ေနာက္တစ္ခါ ဝတၳဳ႐ုပ္၊ ဝတၳဳ႐ုပ္ဆိုတာက စိတ္ရဲ႕မွီရာ စိတ္ရဲ႕ျဖစ္ရာ ဌာနေတြ၊ မေန႔က ေျပာသလို စည္သံကသည္ စည္က ျဖစ္တာ, စည္တီးတဲ့တုတ္က ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး၊ ေစာင္းသံသည္ ေစာင္းႀကိဳးနဲ႔ ေစာင္းအိုးကေန ျဖစ္တာ, ေစာင္းတီးတဲ့ လက္က ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီလိုပဲ ဝတၳဳ႐ုပ္ကို မွီၿပီးေတာ့ျဖစ္တဲ့ စိ္တ္ေလးေတြ။
စိတ္အစဥ္နဲ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အာ႐ံုတစ္ခု ဆက္သြယ္လာတဲ့ အခါမွာ မထမဆံုးေပၚလာတာ ပဥၥဒြါရာဝဇၨန္းစိတ္ပဲ၊ တံခါးဖြင္ေ့ပးတဲ့စိတ္၊ အဲဒီ ပဥၥဒြါရာဝဇၨန္းစိတ္က ဘယ္သူ႔ကို မွီသလဲ ဆိုောတ့ ဟဒယဝတၳဳ႐ုပ္ကို မွီတယ္၊ အဲဒီ ပဥၥဒြါရာဝဇၨန္းစိတ္ ခ်ဳပ္သြားတဲ့အခါ သူ႔ေနာက္မွာ ဆက္ေပၚလာတဲ့စိတ္က စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္၊ အဲဒီ စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္က ဘယ္သူ႔ကို မွီျဖစ္သလဲဆုိေတာ့ စကၡဳဝတၳဳကို မွီျဖစ္တယ္။
***ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ၏ အဘိဓမၼာျမတ္ေဒသနာ(ဒုတိယတြဲ) ၆၄-၇၁ မွ ပူေဇာ္ပါသည္။
*** ဆက္ရန္*** မေနာဒြါရ အရ(ဂ) ကို ဆက္လက္ပူေဇာ္ပါမည္။
