သတိထားရမယ့္ အခ်က္တစ္ခု အပိုင္း(ဃ)
ေဇာကိစၥကို ေဆာင္ရြက္တဲ့ စိတ္ေပါင္းက ၅၅-ခု ရွိတယ္၊ ကုသိုလ္ေတြမွန္သမွ် ေဇာကိစၥ ေဆာင္ရြက္တယ္၊ အကုသိုလ္ေတြ မွန္သမွ်မွာ ေဇာကိစၥ ေဆာင္ရြက္တယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ရဟႏၲာသႏၲာန္မွာ ျဖစ္ေပၚတဲ့ ႀကိယာ လို႔ေခၚတဲ့ ကုသိုလ္တျဖစ္လဲ ႀကိယာစိတ္ေတြက ေဇာကိစၥ ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္။ ဖိုလ္စိတ္ ေတြကလည္း ေဇာကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္။ က်န္တဲ့ ဝိပါတ္စိတ္တို႔ဆိုတာ ေဇာကိစၥကို မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကဘူး။ ႀကိယာစိတ္ေတြထဲ ကလည္း ခုနက အာ႐ံုဘက္ကို ဦးလွည့္ေပးတဲ့စိတ္, အာ႐ံုကို ဆင္ျခင္ေပးတဲ့ အာဝဇၨန္းစိတ္ေတြကလည္း ေဇာကိစၥကို မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကဘူး။
ဒါျဖင့္ ေဇာဆိုတာ ဘာကို ေျပာတာတုန္း? ဋီကာေက်ာ္က်မ္းက ဘယ္လုိအဓိပၸါယ္ ရွင္းျပတုန္းဆိုရင္ ေဇာကိစၥ ဆိုတာ အာ႐ံုေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အာ႐ံုကို တစ္ႀကိမ္ျဖစ္ေစ အႀကိမ္မ်ားစြာ ျဖစ္ေစ၊ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ လ်င္ျမန္တဲ့ အေနအထားအားျဖင့္ ျဖစ္တဲ့သေဘာကို ေဇာကိစၥလို႔ ဒီလိုေရးတယ္။
လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးက လ်င္ျမန္တဲ့အဓိပၸါယ္ ဆိုတာကို သေဘာမက်ဘူး၊ သေဘာမက်လို႔ သူ႔ရဲ႕ ပရမတဒီပနီထဲမွာ လ်င္ျမန္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မဟုတ္ဘူး၊ “ဇဝန - ေဇာဆိုတာ အရွိန္အဟုန္” လို႔ အဓိပၸါယ္၊ အရွိန္ေကာင္းတယ္ေပါ့၊ က်န္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ မတူဘူး၊ အရွိန္ရွိတယ္၊ ဆိုပါစို႔- မိုးႀကိဳးမ်ားလိုပဲ အရွိန္အဝါ ျပင္းထန္တယ္ေပါ့၊ ေဇာစိတ္ဟာ အရွိန္အဟုတ္ရွိတယ္၊ တစ္ႀကိမ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျဖစ္တဲ့အႀကိမ္က အဓိက မဟုတ္ဘူး၊ ေႏွးတာ ျမန္တာလည္း အဓိက မဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ဆိုတာ အေႏွးအျမန္ အတူတူပဲ၊ ေဇာစိတ္က ပိုျမန္တယ္လို႔ ဒီလိုဆိုတာ မဟုတ္ဘူး၊ အာ႐ံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီေးတာ့ အရွိန္အဟုန္ ေကာင္းတဲ့စိတ္လို႔ - ဒီလိုဆိုတယ္၊ “အရွိန္အဟုန္ေကာင္းတဲ့ကိစၥကို ေဆာင္ရြက္လုိ႔ - ေဇာကိစၥ”။
ၾကည့္ေလ . . . အာ႐ံုနဲ႔ေတြ႔လိုက္လုိ႔ ခုနက မ်က္စိက ျမင္တဲ့အာ႐ံုက ကိုယ္ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့ အာ႐ံုဆိုလို႔ရွိရင္ အရွိန္အဟုန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တြယ္တာတယ္, တပ္မက္တယ္, လိုခ်င္တယ္ ဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္၊ အဲဒါက်ေတာ့ ေလာဘေဇာ ေစာၿပီေပါ့၊ ကိုယ္မလိုခ်င္တဲ့ အာ႐ံုဆိုရင္ ေဒါသေဇာဆိုတဲ့ မုန္းတီးတယ္, ရြံရွာတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚတာေပါ့၊ ဒီလိုျဖစ္လာတယ္။
ေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြကို ကုသိုလ္ေဇာေတြေခၚတယ္၊ အာ႐ံုကို အမွီျပဳၿပီးေတာ့ ကုသိုလ္ေဇာေတြ ေစာလာတယ္၊ ဥပမာ- ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ ျမင္လုိက္တာနဲ႔ အဲဒီ ပန္းကေလးဆိုတဲ့ အာ႐ံုေပၚမွာ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ႕ပုဂၢဳိလ္က်ေတာ့ “ပန္းကေလးက လွလိုက္တာ၊ ေခါင္းေပၚပန္လုိက္ဦးမယ္” သို႔မဟုတ္ “စားပြဲေပၚအလွထားလိုက္ဦးမယ္” ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ျဖစ္လုိ႔ရွိရင္ ခံစားဖို႔ ေတြးတာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေလာဘေဇာ ေစာတာေပါ့၊ တခိ်ဳ႕က်ေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး၊ “ပန္းကေလးက လွလိုက္တာ၊ ဘုရားတင္ဦးမွပဲ” လို႔ စဥ္းစားလုိက္လို႔ရွိရင္ ကုသိုလ္ေဇာ ေစာျပန္ေရာ၊ ကုသိုလ္စိတ္ေလး ဝင္လာတာ၊ အဲဒါ အရိွန္အဟုန္နဲ႔ျဖစ္တဲ့ စိတ္ကေလး- အဲဒီစိတ္က energy ရွိတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္မို႔ ေဇာ စိတ္ဟာ အာ႐ံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ တပ္မက္တာလည္း သူတို႔ပဲ၊ မုန္းတီးလာတာလည္း သူတို႔ပဲ၊ တပ္မက္မႈကင္းတာလည္း သူတို႔ပဲ၊ မုန္းတီးမႈကင္းတာလည္း သူတုိ႔ပဲ။
ဒီေဇာစိတ္ေတြက ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ သဘာဝ အားေလ်ာ္စြာ အျခားအေၾကာင္းေတြကို အမွီျပဳၿပီးေတာ့ ေဇာစိတ္ေတြ ေစာၾကတယ္။ ဒီ ေဇာစိတ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးေတာ့လာတဲ့ ေစတနာေတြက ကံအရာေျမာက္သြားၾကတယ္၊ က်န္တဲ့ ေစတနာေတြကို “ကမၼပစၥေယာ” လို႔ ေဟာေပမယ့္လို႔ ကုသိုလ္အကုသိုလ္ ေဇာစိတ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္တြဲလာတဲ့ ေစတနာကသာလွ်င္ အရွိန္အဟုန္ရွိတယ္၊ အရွိန္အဟုန္ဆိုတာ အက်ိဳးကို ထုတ္လုပ္တဲ့ စြမ္းရည္သတိၱေတြ ရွိတယ္ေပါ့၊ အရွိန္ရွိတယ္၊ အဟုန္ရွိတယ္၊ ဇဝနဆိုတာ အရွိ္အဟုန္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ယူရမယ္ေပါ့။ အရွိန္အဟုန္ ရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဘဝတစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စြမ္းရည္သတိၱေတြထက္တဲ့ ေစတနာစြမ္းအားေတြ ေဇာစိတ္ေတြနဲ႔ အတူတူျဖစ္တယ္။
အဲဒီေဇာစိတ္ေတြ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အရွန္အဟုန္ရွိတဲ့ စိတ္ရဲ႕ ေနာက္ကေန လိုက္ၿပီးေတာ့ အရွန္အဟုန္ရွိတဲ့ စိတ္ရဲ႕ အာ႐ံုကို ဆက္ခံၿပီးေတာ့ ရယူတဲ့စိတ္ကိုေတာ့ တဒါ႐ံုစိတ္လို႔ ေခၚတယ္။ တဒါရမၼဏ တ + အာရမၼဏ ‘တ’ ဆိုတာ ေဇာစိတ္ရဲ႕ ‘အာရမၼဏ အာ႐ံုကို ယူတဲ့စိတ္လို႔ - ဒီလိုအဓိပၸါယ္ရတယ္။ ေဇာရဲ႕ အာ႐ံုကုိ ဆက္ခံတဲ့စိတ္လို႔ ဒီလိုေျပာတာ၊ သူ ယူေနက်အာ႐ံုကုိ မယူဘဲနဲ႔ ေဇာရဲ႕ အာ႐ံုကို ေနာက္ကလုိက္ၿပီးယူတာ၊ လူေတြက တစ္ခုခုစားၿပီးလို႔ရွိရင္ အရသာ မခံဘူးလား၊ မ်ိဳခ်ၿပီးတဲ့ေနာက္ အရသာ မခံေနေပဘူးလား၊ အဲဒါမ်ိဳးလိုပဲ တဒါ႐ံုဆိုတာ အရွိန္အဟုန္ ေနာက္ကေန လုိက္သြားတဲ့စိတ္ကိုေျပာတာ။
စာေပမွာေတာ့ ဥပမာေပးထားတယ္၊ အရွိန္နဲ႔ ဆန္တက္သြားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ရဲ႕ေနာက္ကို ေရထဲမွာ ေမ်ာေနတဲ့ ေဗဒါပင္လို ဟာေလးမ်ိဳးေတြက ေရစီးေနာက္မလုိက္ဘဲနဲ႔ အဲဒီ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေနာက္ အရွိန္ေလးနဲ႔ လိုက္ပါသြားတာမ်ိဳး မရွိဘူးလား၊ အရွိန္ျပင္းလို႔ ပါသြားတဲ့ သေဘာမ်ိဳးေလးပါပဲ၊ အဲဒါကို တဒါရမၼဏ လို႔ ေခၚတာပဲ၊ ‘တ’ ဆိုတာ ေဇာရဲ႕ အာ႐ံုကိုပဲ, ‘အာရမၼဏ’ က အာ႐ံုျပဳတယ္လို႔ ေျပာတာ။
အဲဒီစိတ္က မဟာဝိပါတ္စိတ္ ၈-ခုနဲ႔ သႏီၱရဏ ၃-ခု၊ ေပါင္းလိုက္တဲ့အခါ ၁၁-ခု။ ဒီ အဆင္းအာ႐ံုေလးနဲ႔ စပ္ၿပီးေတ့ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့စိတ္ေတြဟာ ဒါ အာ႐ံုေလးတစ္ခုတည္းေပၚမွာ စိတ္ေတြ အမ်ားႀကီး အလုပ္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို ေျပာတာ၊ ဒါနဲ႔တင္ အမ်ားႀကီး အလုပ္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို ေျပာတာ၊ ဒါနဲ႔တင္ၿပီးၿပီလားဆိုေတာ့ မၿပီးေသးဘူး၊ ဒီစိတ္နဲ႔တင္ မၿပီးေသးဘူး၊ ဒါမ်ိဳးေတြ ေနာက္ထပ္, ထပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ဦးမယ္၊ ဒီအာ႐ံုေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ မေနာဒြါရမွာ ထပ္ၿပီးေတာ့ လာဦးမယ္၊ ဘာေတြ လာမွာတုန္းဆိုရင္ မေနာဒြါရမွာ ထပ္ၿပီးေတာ့ လာဦးမယ္၊ ဘာေတြ လာမွာတုန္းဆိုရင္ မေနာဒြါရာဝဇၨန္း၊ ဒီအာ႐ုံဘက္ကို ထပ္မံၿပီး လွည့္ေပးဦးမယ္။
မေနာဒြါရာဝဇၨန္းစိတ္ကေလး တစ္ခါ ေပၚလာျပန္တယ္၊ ေပၚလာၿပီးရင္ ေဇာစိတ္ေတြ ေပၚလာဦးမယ္၊ တဒါ႐ံုေတြေပၚလာမယ္၊ ေနာက္တစ္ခါထပ္ၿပီးေတာ့ ဦးလွည့္ေပးဦးမယ္၊ ေဇာစိတ္ေတြ ေပၚမယ္၊ တဒါ႐ံုေတြ ေပၚမယ္၊ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ဦးလွည့္ေပးျပန္ဦးမယ္၊ ေလးခါေလာက္ လွည့္လိုက္တဲ့အခါ က်မွ “ေၾသာ္ - ဒါ ပန္းပဲ” ဆိုတာ သိတာ၊ သို႔ေသာ္ စိတ္ဆိုတာအလြန္လ်င္ျမန္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ခုျမင္ရင္ အခုသိတယ္လို႔ ထင္ၾကတာ။
ေကာင္းၿပီ အဲဒီထဲမယ္ - အဆင္းအာ႐ံုဆိုတဲ့ အာ႐ံုေလးတစ္ခုကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ စိတ္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ျဖစ္သြားရလဲ- စဥ္းစားၾကည့္၊ ထုစိတ္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီးေတ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ စိတ္ေတြဟာ (နံပတ္တစ္) ပဥၥဒြါရာဝဇၨန္းစိတ္၊ သူ႔ရဲ႕ကိစၥကဘာလဲ၊ အာဝဇၨန္းကိစၥ- ဆင္ျငခ္ေပးချင္း၊ အာ႐ံုကို ဆင္ျခင္ေပးျခင္း၊ အာ႐ံုဘက္ကို ဦးလွည့္ေပးျခင္း ဆိုတဲ့ကိစၥ၊ (နံပါတ္ ၂) စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္က ျမင္ျခင္းကိစၥ၊ စာေပလို ဒႆနကိစၥ၊ အျမင္ကိစၥ၊ (နံပါတ္ ၃) သမၸဋိစိၦဳင္းက လက္ခံတာ၊ လက္ခံတဲ့ကိစၥ၊ (နံပါတ္ ၄) သႏီၱရဏ က စံုစမ္းတာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စံုစမ္းျခင္းကိစၥ၊ (နံပါတ္ ၅) ဝု႒ပနက ခြဲျခားသတ္မွတ္တာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခြဲျခားသတ္မွတ္ျခင္းကိစၥ၊ (နံပါတ္ ၆-) ဇဝနက အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ အာ႐ံုႏွင့္ဆက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေသာေၾကာင့္ အရွိန္အဟုန္ကိစၥ၊ (နံပါတ္ ၇) တဒါရမၼဏက ထိုေဇာရဲ႕ အာ႐ံုကို ဆက္ခံမႈဆိုတဲ့ တဒါ႐ံုကိစၥ။
ေဟာ . . . ကိစၥေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရွိသြားၿပီလဲ၊ ဒါေတြက စိတ္ရဲ႕ ကိစၥေတြပဲ၊ အာဝဇၨန္းကိစၥ - ဆင္ျခင္တဲ့ကိစၥ၊ ျမင္ျခင္းကိစၥ၊ လက္ခံျခင္းကိစၥ၊ စံုစမ္းျခင္းကိစၥ၊ ခြဲျခားသတ္မွတ္ျခင္းကိစၥ၊ အရွိန္အဟုန္ျဖစ္ေပၚျခင္းကိစၥ အာ႐ံုကို ဆက္ခံျခင္းကိစၥ ေပါင္း ၇-ခု ျဖစ္တယ္။
အဲဒီအထဲမွာ အသံအာ႐ံု ဆိုလို႔ရွိရင္ ၾကားျခင္းဆိုတဲ့ ေသာတဝိညာဏ္စိတ္လာမယ္၊ ၾကားျခင္းကိစၥ ျဖစ္မယ္၊ အန႔႔ံဆိုလို႔ရွိရင္ နမ္း႐ွဴျခင္းကိစၥ၊ အရသာ ဆုိလို႔ရွိရင္ လ်က္ျခင္းကိစၥ၊ ေဖာ႒ဗၺာ႐ံု ဆိုလို႔ရွိရင္ ထိျခင္းကိစၥ၊ ဒီကိစၥေတြ လာလိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့ ခုနထဲမယ္ - ၾကားျခင္းကိစၥ- သာဝနကိစၥ၊ နမ္း႐ွဴျခင္းကိစၥ - ဃာယနကိစၥ၊ လ်က္ျခင္းကိစၥ - သာယနကိစၥ၊ ထိေတြ႔ျခင္းကိစၥ-ဖုသနကိစၥ၊ ခုနကထဲကို ဒီ ၄-ခု ထည့္လိုက္လို႔ရွိရင္ ခုနက ၇-ခု၊ အခု ၁၁-ခု ျဖစ္သြားၿပီ၊ ဒါ စိတ္ရဲ႕ function ေတြကို ေျပာတာေနာ္။
ကိစၥ ၁၄-ခုကို စာအတိုင္း ေရးျပေနရင္ မမွတ္မိမွာစိုးလုိ႔ အခု ဒါ သူ႔ရဲ႕ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကို အာ႐ံုနဲ႔ ၾကည့္လိုက္လို႔ရွိရင္ ဒီစိတ္သဘာဝေတြ ေပၚလာတယ္ မဟုတ္လား။
ကဲ၊ ကိစၥ ၁၁-ခု ရွိသြားၿပီ၊ ၁၁-ခုထဲမွာ ဘာက်န္ေနတုန္းဆိုရင္ လူ႔ဘဝစလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟိုဘဝက ဘဝတစ္ခု အၿပီးသတ္သြားလို႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေသသြားလိုက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အတိတ္ကံက ခ်က္ခ်င္း အခြင့္အေရးရၿပီးေတာ့ အက်ဳိးတစ္ခုကို ထုတ္လုပ္လိုက္တယ္၊ ဘဝတစ္ခုကို ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့ ထုတ္လုပ္လုိက္တယ္ အဲဒီလို ဆက္စပ္တဲ့ကိစၥကို ဘာေခၚတုန္းဆိုရင္ ပဋိသႏီၶကိစၥတဲ့၊ ဘဝတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ျပတ္မသြားေအာင္ ဆက္ေပးျခင္းကိစၥ၊ ဟိုဘဝကေသလို႔ စုတိဆိုတဲ့ စိတ္ေလး ခ်ဳပ္လိုက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ စုတိဆိုတဲ့ စိတ္ကေလး မက်မခ်င္း ကံအသစ္က အခြင့္အေရးမရေသးဘူး၊ စုတိ ဆိုတာေလးလည္းၿပီးေရာ သူ႔ရဲ႕ကိစၥေတြလည္း ၿပီးေရာ။
ေနာက္က ကံအသစ္က ဝင္လာၿပီး ခ်က္ခ်င္း ပဋိသေႏၶထုတ္လုပ္လုိက္တယ္၊ အဲဒီ စုတိနဲ႔ ပဋိသေႏၶၾကားမွာ ျပတ္မသြားေအာင္၊ ဘဝတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ျပတ္မသြားေအာင္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဆက္စပ္ေပးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ‘ပဋိ’ဆိုတာ ျပန္၍၊ ‘သႏိၶ’ ဆိုတာ စပ္တာတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အဂၤလိပ္လို႔ ျပန္တဲ့အခါက်ေတာ့ Relinking consciousness – Relinking function- ျပန္ဆက္စပ္တဲ့ကိစၥ၊ ဒါ ပဋိသေႏၶကိစၥ၊ အဲဒီကိစၥတစ္ခု ထည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ၁၂-ခု ျဖစ္မသြားဘူးလား။
တစ္ခါ အဲဒီပဋိသေႏၶကိစၥၿပီးတ့ဲ အခါက်ေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘဝတစ္ခုဟာ စဥ္ဆက္မျပတ္ေအာင္ ဆက္သြယ္ၿပီးေတာ့ ေပးေနတဲ့ စိတ္ေတြက ဘဝင္စိတ္လို႔ေခၚတယ္၊ ဘဝဂၤ - ဘဝ+အဂၤ-ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚေနမႈကို ေဆာင္ရြက္ေနေသာေၾကာင့္ သူတို႔ကို ဘဝဂၤကိစၥ လို႔ ေခၚတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာ ကံတစ္ခုရဲ႕ အက်ိဳးတစ္ခုကို လံုးဝရပ္ဆိုင္းပစ္လုိက္ၿပီး ဘဝတစ္ခုကို အဆံုးသတ္လိုက္တဲ့ စိတ္က်ေတာ့ စုတိတဲ့၊ အဲဒါက်ေတာ့ စဝနကိစၥ၊ ေရြ႕ေလ်ာျခင္းကိစၥ၊ ေပါင္းလိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ကိစၥ ၁၄-ခုတဲ့။
အဲဒီကိစၥေတြကို ဘယ္သူက ေဆာင္ရြက္တာတုန္းဆိုေတာ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာစိတ္ေတြက ေဆာင္ရြက္တာ။ လူေတြရဲ႕ သႏၱာန္မွ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြဟာ အလကားေနၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒို႔ တေတြသာ မအားဘဲနဲ႔ ထမင္းခ်က္ရတယ္၊ အဝတ္ေလ်ာ္ရတယ္၊ ကိုယ့္ကိစၥေတြ ရွိေနတယ္လို႔ထင္တာ၊ စိတ္ကလည္း လုပ္ေနရတာပဲ၊ သူ႔ကိစၥသူ လုပ္ေနရတာခ်ည္းပဲ၊ အကုန္လံုး၊ ရပ္နားေနရတယ္ မရွိဘူး၊ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ function ေတြကို ေဆာင္ရြက္ေနရတာ၊ အကုန္လံုး ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ function ေတြ သူ ရွိေနတာခ်ည္းပဲ။
ေမာ္ေတာ္ကားေလးတစ္စီး ၾကည့္လိုက္ဦးမလား၊ ထုိေမာ္ေတာ္ကား မွာလည္း function ေတြ မရွိဘူးလား၊ ရွိတာပဲ၊ Petrol ကလည္း petrol function - လုပ္ရတာပဲ၊ Engine ကလည္း engine function -လုပ္ရတာပဲ၊ Battery ကလည္း battery ရဲ႕ function - အလုပ္လုပ္ရတာပဲ၊ Wheel ကလည္း wheel ရဲ႕ function ပဲ၊ Body ကလည္း Body function ပဲ၊ Driver ကလည္း driving လုပ္ရတာတဲ့ function ပဲ၊ Function ေတြ အကုန္ေပါင္းလိုက္တဲ့ အခါက်မွ အက်ိဳးတစ္ခု ျဖစ္တာေလ။
အခုလည္း စိတ္ေတြအားလံုးဟာ ေပါင္းၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္တာ မေပၚလြင္ဘူးလား၊ အဲဒီေတာ့ အနိစၥသေဘာေရာ မထင္ရွားဘူးလား။ ျမင္လိုက္တဲ့ အာ႐ံုေလးတစ္ခုအတြက္ လုပ္လိုက္ၾကရတာ မနည္းဘူး၊ ဘာနဲ႔ ဥပမာတူတုန္းဆိုေတာ့ ပုရြက္ဆိတ္ေတြစုၿပီး ထမင္းလံုးေလး ခ်ီသြားသလိုပဲ၊ ပုရြက္ဆိတ္ေတြကမွ အေကာင္ေတြအမ်ားႀကီး ျမင္ရဦးမယ္၊ စိတ္ေတြက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု။ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဖ်က္, ဖ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ လုပ္သြားလုိက္ၾကတာၾကည့္- ရပ္နားရသလားဆိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ရပ္နားမသြားတယ္ မရွိဘူး။
***ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ၏ အဘိဓမၼာျမတ္ေဒသနာ(ဒုတိယတြဲ) ၉၉-၁၀၇ မွ ပူေဇာ္ပါသည္။
*** ဆက္ရန္*** သတိထားရမယ့္ အခ်က္တစ္ခု အပိုင္း(င) ကို ဆက္လက္ပူေဇာ္ပါမည္။
