Video

Saturday, 10 May 2014

“ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး၊ တရားဂုဏ္ေတာ္ေျခာက္ပါး၊ သံဃာဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး ဘာေၾကာင့္ထား”

 Photo: “ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး၊ တရားဂုဏ္ေတာ္ေျခာက္ပါး၊ သံဃာဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး ဘာေၾကာင့္ထား”  ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာျမတ္ သံုးပါးတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ပြားမ်ားၾကည္ ညိဳတယ္ဆိုတာ သာသနာေတာ္နဲ႔ ၾကံဳေနပါလ်က္ ဖာသိဖာသာ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကံသံုးပါး အမူအရာေတြကို သဒၶါတိုးျပီး၊ ၾကိဳးစားလာေအာင္ လႈံ႕ ေဆာ္ေနသလိုလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီမွ်မက ရတနာျမတ္သံုးပါးတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္စြမ္းသတၱိ ဟာ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနစဥ္ အခါမ်ားမွာလည္း သဒၶါထက္ျပီး ရဲတင္းခ်က္  ေပၚလာေစတတ္ပါတယ္။  အမ်ားသိျပီး ျဖစ္တဲ့အတိုင္း ရတနာျမတ္ သံုးပါးရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ေတြ ဆိုတာ ဘုရား ဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး၊ တရား ဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး၊ သံဃာ့ ဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါးတို႔  ျဖပါတယ္။ ဒီဂုဏ္ေတာ္ေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘယ္လိုျဖစ္ေပၚလာပါသလဲ။  ၁။ ဘုရားဂုဏ္၌ ကိုးပါးထားရျခင္းမွာ ဘုရားရွင္သည္ ျဂိဳလ္ကိုးလံုးတို႔တြင္ အ ျမတ္ဆံုး၊ အၾကီးဆံုး၊ အညြန္႔ဆံုး ျဖစ္ေသာ နဝင္း(ကိတ္ျဂိဳလ္)ႏွင့္ ယွဥ္၍  (က) ဒီပကၤရာ ဘုရားရွင္၏ ေရွးနိယတဗ်ာဒိပ္ေတာ္ခံယျခင္း၊  (ခ) မယ္ေတာ္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္မွ ဆင္းသက္ ေမြးဖြားေတာ္မူလာျခင္း၊  (ဂ) ေဗာဓိပင္ႏွင့္ ေရႊပလႅင္ေတာ္ထက္ဝယ္ သစၥာေလးဆင့္ ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ျခင္း၊  (ဃ) မဂ္ေလးပါး ဖိုလ္ေလးပါး နိဗၺာန္ဟူေသာ ကိုးပါးပိုင္ရွင္ျဖစ္ျခင္း၊  အထက္ပါ ေလးခ်က္ေၾကာင့္ ဂုဏ္ေတာ္မ်ိဳး ဘယ္ေလာက္ပင္မ်ားမ်ား၊ ဤအ တြင္း သြင္းထား၍ ကိုးပါးေသာ ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။  ၂။ တစ္ဖန္ တရားဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး ထားရျခင္းမွာ  (က) မိမိ၏အတြင္းမ်က္စိ စေသာ အၾကည္ဓာတ္ ေျခာက္ပါး၊  (ခ) တစ္ဘက္၏ အတိုက္ဓာတ္အဆင္းစေသာ အာရံုေျခာက္ပါး၊  (ဂ) ထိုႏွစ္ခုတို႔အၾကားမွ ေပါက္ဖြားလာသည့္ ျမင္သိစေသာ ဝိညာဥ္ေျခာက္ပါး၊  အထက္ပါ အတိုက္အခံတို႔၏ ေဖာက္ျပားမႈၾကား ရႈစားရာမွ ေပၚထြန္းလာေသာ အမွန္တရား ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဘုရားရွင္၏ ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါး  က်က္စားရာ (ေတာက္ပြားရာ) အစျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ တရား ဂုဏ္ဟိတ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ပင္မ်ားမ်ား ဤေျခာက္ပါးမွာသာ သြင္း၍တရားဂုဏ္ ေျခာက္ပါးျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။  ၃။ တစ္ဖန္ သံဃာ့ဂုဏ္စြမ္းသတၱိ ကိုးပါး ရွိေနျခင္းမွာ  (က) သံဃာ ဟူသည္ နဝင္းဂုဏ္ရွင္ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၏ သားတပည့္ ျဖစ္ ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊  (ခ) ၎တို႔ ကိုယ္တိုင္ ေလာကုတၱရာတရား ကိုးပါးကိုင္ ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ သံဃာ့ဂုဏ္ထူး ဘယ္ေလာက္ပင္မ်ားမ်ား ထိုသည့္အၾကား ဌာပနာထား၍ ကိုးပါးသာ ျပထားပါသည္။  ထိုbkရား၊ တရား၊ သံဃာ့ ဂုဏ္မ်ားကို ေပါင္းလိုက္ေသာ္ ၂၄-ပါး (ႏွစ္ဆယ့္ေလး ပါး) ရွိေနပါသည္။ ဤႏွစ္ဆယ့္ေလးပါးသည္ ပ႒ာန္းေဒသနာစဥ္အရ ထိုရတနာ သံုးပါးတို႔၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကို ထိုရတနာသံုးပါးတို႔ႏွင့္ ပ႒ာန္းဆက္ ဆက္မိၾက ေလေသာ သူတို႔သာ ခံစားခြင့္ ရွိေနပါသည္ကို ညႊန္ျပေနပါသည္။ အျခားတို႔ကား အဆက္ျခားသျဖင့္ စိတ္ဝင္စားမႈပင္ မျပၾကျပီ။  ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး၊ တရားဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး၊ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး ဘာေၾကာင့္ ထားရတယ္ဆိုတာ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက အဲ့ ဒီလို ေဖၚျပ ရွင္းလင္းခဲ့ပါတယ္။  မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ Buddhavasa Tiloka

ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာျမတ္ သံုးပါးတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ပြားမ်ားၾကည္
ညိဳတယ္ဆိုတာ သာသနာေတာ္နဲ႔ ၾကံဳေနပါလ်က္ ဖာသိဖာသာ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကံသံုးပါး အမူအရာေတြကို သဒၶါတိုးျပီး၊ ၾကိဳးစားလာေအာင္ လႈံ႕
ေဆာ္ေနသလိုလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီမွ်မက ရတနာျမတ္သံုးပါးတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္စြမ္းသတၱိ
ဟာ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနစဥ္ အခါမ်ားမွာလည္း သဒၶါထက္ျပီး ရဲတင္းခ်က္
ေပၚလာေစတတ္ပါတယ္။

အမ်ားသိျပီး ျဖစ္တဲ့အတိုင္း ရတနာျမတ္ သံုးပါးရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ေတြ ဆိုတာ ဘုရား
ဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး၊ တရား ဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး၊ သံဃာ့ ဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါးတို႔
ျဖပါတယ္။ ဒီဂုဏ္ေတာ္ေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘယ္လိုျဖစ္ေပၚလာပါသလဲ။

၁။ ဘုရားဂုဏ္၌ ကိုးပါးထားရျခင္းမွာ ဘုရားရွင္သည္ ျဂိဳလ္ကိုးလံုးတို႔တြင္ အ
ျမတ္ဆံုး၊ အၾကီးဆံုး၊ အညြန္႔ဆံုး ျဖစ္ေသာ နဝင္း(ကိတ္ျဂိဳလ္)ႏွင့္ ယွဥ္၍

(က) ဒီပကၤရာ ဘုရားရွင္၏ ေရွးနိယတဗ်ာဒိပ္ေတာ္ခံယျခင္း၊

(ခ) မယ္ေတာ္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္မွ ဆင္းသက္ ေမြးဖြားေတာ္မူလာျခင္း၊

(ဂ) ေဗာဓိပင္ႏွင့္ ေရႊပလႅင္ေတာ္ထက္ဝယ္ သစၥာေလးဆင့္ ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ျခင္း၊

(ဃ) မဂ္ေလးပါး ဖိုလ္ေလးပါး နိဗၺာန္ဟူေသာ ကိုးပါးပိုင္ရွင္ျဖစ္ျခင္း၊

အထက္ပါ ေလးခ်က္ေၾကာင့္ ဂုဏ္ေတာ္မ်ိဳး ဘယ္ေလာက္ပင္မ်ားမ်ား၊ ဤအ
တြင္း သြင္းထား၍ ကိုးပါးေသာ ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

၂။ တစ္ဖန္ တရားဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး ထားရျခင္းမွာ

(က) မိမိ၏အတြင္းမ်က္စိ စေသာ အၾကည္ဓာတ္ ေျခာက္ပါး၊

(ခ) တစ္ဘက္၏ အတိုက္ဓာတ္အဆင္းစေသာ အာရံုေျခာက္ပါး၊

(ဂ) ထိုႏွစ္ခုတို႔အၾကားမွ ေပါက္ဖြားလာသည့္ ျမင္သိစေသာ ဝိညာဥ္ေျခာက္ပါး၊

အထက္ပါ အတိုက္အခံတို႔၏ ေဖာက္ျပားမႈၾကား ရႈစားရာမွ ေပၚထြန္းလာေသာ
အမွန္တရား ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဘုရားရွင္၏ ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါး
က်က္စားရာ (ေတာက္ပြားရာ) အစျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ တရား
ဂုဏ္ဟိတ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ပင္မ်ားမ်ား ဤေျခာက္ပါးမွာသာ သြင္း၍တရားဂုဏ္
ေျခာက္ပါးျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

၃။ တစ္ဖန္ သံဃာ့ဂုဏ္စြမ္းသတၱိ ကိုးပါး ရွိေနျခင္းမွာ

(က) သံဃာ ဟူသည္ နဝင္းဂုဏ္ရွင္ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၏ သားတပည့္ ျဖစ္
ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊

(ခ) ၎တို႔ ကိုယ္တိုင္ ေလာကုတၱရာတရား ကိုးပါးကိုင္ ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္
လည္းေကာင္း၊ သံဃာ့ဂုဏ္ထူး ဘယ္ေလာက္ပင္မ်ားမ်ား ထိုသည့္အၾကား
ဌာပနာထား၍ ကိုးပါးသာ ျပထားပါသည္။

ထိုbkရား၊ တရား၊ သံဃာ့ ဂုဏ္မ်ားကို ေပါင္းလိုက္ေသာ္ ၂၄-ပါး (ႏွစ္ဆယ့္ေလး
ပါး) ရွိေနပါသည္။ ဤႏွစ္ဆယ့္ေလးပါးသည္ ပ႒ာန္းေဒသနာစဥ္အရ ထိုရတနာ
သံုးပါးတို႔၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကို ထိုရတနာသံုးပါးတို႔ႏွင့္ ပ႒ာန္းဆက္ ဆက္မိၾက
ေလေသာ သူတို႔သာ ခံစားခြင့္ ရွိေနပါသည္ကို ညႊန္ျပေနပါသည္။ အျခားတို႔ကား
အဆက္ျခားသျဖင့္ စိတ္ဝင္စားမႈပင္ မျပၾကျပီ။

ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး၊ တရားဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး၊ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး
ဘာေၾကာင့္ ထားရတယ္ဆိုတာ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက အဲ့
ဒီလို ေဖၚျပ ရွင္းလင္းခဲ့ပါတယ္။

မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္
Buddhavasa Tiloka

“မသူေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အလွဴ (၅) မ်ဳိး”


Photo: “မသူေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အလွဴ (၅) မ်ဳိး”  မသူေတာ္တို႔ လွဴဒါန္းပူေဇာ္တဲ့ အလွဴဒါန၅-မ်ဳိး ရွိတဲ့အေၾကာင္းကို  ျမတ္စြာဘု ရားက ေဟာၾကားထားေတာ္မူပါတယ္။ ဒီ ၅-မ်ဳိးက ဘာလဲလို႔ ေမးေတာ့-  ၁။ လွဴဖြယ္၀တၳဳေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားမႈမရွိဘဲ။ အလွဴဒါနကို၊ ေပးလွဴ၏။  ၂။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္အေပၚ၌ ႐ိုေသေလးစားမႈ မရွိဘဲ။ အလွဴဒါနကို။ ေပးလွဴ၏။  ၃။ မိမိ၏ ကိုယ္ထိလက္္ေရာက္ မဟုတ္ဘဲ။ အလွဴဒါနကို။ ေပးလွဴ၏။  ၄။ အျမဲမျပတ္ မလွဴဒါန္းဘဲ (၀ါ) စြန္႔ပစ္အပ္သကဲ့သို႔။ အလွဴဒါနကို၊ ေပးလွဴ၏။  ၅။ ကံ, ကံ၏ အက်ဳိးကို သက္၀င္ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲ၊ အလွဴဒါနကို၊ ေပးလွဴ၏။  မသူေတာ္တို႔ လွဴတဲ့ အလွဴဒါန ၅-မ်ဳိးကုိ ဒီလုိျမတ္စြာဘုရားက ထုတ္ျပထားပါ တယ္။  ၁။လွဴဖြယ္၀တၳဳအေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားမႈ မရွိျခင္း ——————————————————— အလွဴဒါနတစ္ခု ျပဳတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ လွဴဖြယ္၀တၳဳေတြကို မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္က ေလး ျပဳလုပ္ၿပီးေတာ့ မလွဴဒါန္းဘူး၊ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း လွဴဒါန္းတယ္။  ဘုန္းႀကီးတို႔ ေတာေနရဟန္းေတြမွာ ေတြ႕ၾကံဳတတ္တဲ့ အေလ့အထကေလးတစ္ ခု ရွိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတာရတစ္ခုထဲ ေနစဥ္အခ်ိန္ခါမွာ အဲဒီရြာရဲ႕ အေလ့အထ က မနက္မုိးလင္းလာၿပီ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဘာလုပ္ၾကသလဲ?   သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္းဖုိ႔ဆိုၿပီးေတာ့ ပဲျပဳတ္သည္ လာရင္ “ကဲ ပဲ ျပဳတ္သည္ ..အထုပ္-၂၀ထုပ္လုိက္၊ ၃၀-ထုပ္လိုက္” စသည္ျဖင့္ ဇလုံနဲ႔ စုျပံဳၿပီး အထုပ္ခုိင္းလိုက္တယ္။ ေတာထဲက ခူးထားတဲ့ ေရမေဆးတဲ့ အင္ဖက္ကေလး နဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ ပဲျပဳတ္ကို သံဃာေတြ အိမ္ေရွ႕ ႂကြလာၿပီ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ တစ္ပါး တစ္ထုပ္စီသာ ေလာင္းထည့္ေပးလိုက္တာပဲ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဘုန္းၾကီးတို႔ ဆြမ္း ခံသြားရင္းနဲ႔ ဘယ္လို အေျခအေနကေလး တစ္ခု ၾကံဳသလဲလို႔ ဆိုေတာ့ --  အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႕ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ တစ္ပါး တစ္ထုပ္စီ ေလာင္းေပးလုိက္ တယ္ ဆုိပါေတာ့၊ ဘုန္းႀကီးတို႔ကလည္း ျပန္လွည့္လာတယ္။ ျပန္လွည့္လာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြ မၾကားဘူး ထင္လို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕ အလွဴရွင္က ဘာေျပာသလဲ?   “ဘုန္းႀကီးေတြ ဒီေန႔ မလာဘူး ထင္လို႔ ငါ ပဲျပဳတ္ကို ဆီနဲ႔ေၾကာ္ၿပီး စားမယ္ လို႔ ခဲထားတာ”တဲ့။  ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေလာင္းတဲ့ အခ်ိန္အခါက်ေတာ့ ဆားလည္း မပါဘူး, ဆီ လည္း မပါဘူး၊ သူတုိ႔ စားဖုိ႔က်ေတာ့ ဆီနဲ႔ ေၾကာ္စားမယ္လို႔ ေျပာေနတယ္၊ အဲဒါ ပဲ ၾကည့္ေပေတာ့ ..။   အဲဒီ အလွဴရွင္က လြန္ခဲ့ေသာ တစ္လေလာက္က ဘုန္းႀကီးတို႔ ဖားေအာက္ေတာ ရမွာ အလွဴဒါနတစ္ခု လာျပဳသြားပါတယ္၊ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ဒါေပမဲ့ မွတ္မိတဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့ - “ဆရာေတာ္ တပည့္ ေတာ္တို႔ ဆြမ္းခံသြားတုန္းက ပဲျပဳတ္ကို ဆီနဲ႔ေၾကာ္ၿပီး စားမယ္လို႔ ေျပာတာ ဒီ ဒကာမႀကီးပဲ” ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။   ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးေျပာခ်င္တာက ရဟန္းသံဃာေတြကို လွဴဒါန္းပူေဇာ္တဲ့ အပိုင္း ကေလးမွာ မိမိ စြမ္းအားရွိသေလာက္ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ကေလး  ျပဳျပင္ၿပီး မလွဴဒါန္းဘူး၊ မ႐ိုမေသျပဳလုပ္ၿပီး လွဴဒါန္းပူေဇာ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခု-  ၂။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တုိ႔ အေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားမႈ မရွိျခင္း —————————————————————— အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔ အေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားေနတဲ့ စိတ္ထား မရွိဘဲ ဒါနတစ္ခု ေပးလွဴတယ္။ ေနာက္တစ္ခု-  ၃။ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ မလွဴျခင္း —————————————— မိမိရဲ႕ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အလွဴဒါနတစ္ခု ေပးလွဴတယ္။ အိမ္ မွာ ခုိင္းေစေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို အလွဴခုိင္းလုိက္တာပဲ၊ ဒီဆြမ္းေလာင္းတဲ့ အလုပ္, ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳတဲ့ အလုပ္သည္ မိမိအလုပ္, မိမိတာ၀န္ မဟုတ္သလို စိတ္ ထဲမွာ သေဘာထားၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ ခုိင္းေစေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ပဲ ပစ္စလက္ ခတ္ လွဴဒါန္းခုိင္းလိုက္တယ္။  ၄။ အလွဴ၀တ္ မျမဲျခင္း ————————— အ႒ကထာက ဒီလိုေတာ့ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ဒါနတစ္ခု ျပဳစဥ္အခ်ိန္အခါမွာ နိစၥ ဘတ္ ၀တ္ကေလးတစ္ခုထားၿပီး ျပဳတာက ပိုေကာင္းတယ္၊ ဥပမာ - အိမ္မွာ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကို ေသာက္ေတာ္ေရ ကပ္မယ္ဆုိ ရင္ ေန႔စဥ္ ၀တ္မျပတ္ေစရဘူး။  ဒီပုံစံမ်ဳိးေလးကို စိတ္ထားရမယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆီမီးပူေဇာ္မယ္၊ ေန႔စဥ္ မ ျပတ္ေစရဘူး။   ဆြမ္းက်ေတာ့ေရာ ပ်က္ရမလားလို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္၊ ဒါ ဘုန္းႀကီးႀကိဳက္တာ ေျပာမယ္ေနာ္၊ မႏုိင္ရင္ မလွဴပါနဲ႔၊ ႏုိင္ရင္ေတာ့ တစ္လတစ္ခါေလာက္ျဖစ္ေစ ၀၀ လွဴပါ။ နတ္တင္သလို မ်က္ေခ်းေလာက္ သြားလွဴရင္ ဘယ္လာေကာင္းမလဲ၊ ဘုရားလည္း ဘယ္၀,မလဲ၊ ဘယ့္ႏွယ္တုန္း ဒကာႀကီးေတြ၀,ပါ့မလား? (မ၀,ပါ ဘုရား။) အျမဲ မလွဴႏုိင္ေတာင္မွ တစ္လတစ္ႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ငါ ျမတ္စြာဘုရား ကို ၀,ေအာင္ ဆြမ္းလွဴမယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ ဒီလို ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းပူေဇာ္တာ ပို ေကာင္းပါတယ္ေနာ္။ သို႔ေသာ္ လစဥ္ လွဴရင္လည္း ဒါ အျမဲမျပတ္ လွဴေနတဲ့ အ လွဴဒါနပါ။ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္စဥ္ လွဴမယ္ဆိုရင္လည္း ဒါ အျမဲမျပတ္ လွဴေနတဲ့ အ လွဴဒါနပဲ။  သုိ႔ေသာ္ ဆီမီးလွဴလည္း လွဴခ်င္တဲ့အခါ လွဴလုိက္, မလွဴခ်င္တဲ့အခါ မလွဴလုိက္၊ ေသာက္ေတာ္ေရလည္း လွဴခ်င္တဲ့အခါ လွဴလုိက္၊ မလွဴခ်င္တဲ့အခါ မလွဴလုိက္၊ ဒီလုိျပဳလုပ္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အျမဲမျပတ္ နိစၥဘတ္ ၀တ္ထားၿပီး လွဴတဲ့အလွဴမ်ဳိး  မဟုတ္ေတာ့ဘူး။   သိပ္ခဲယဥ္းတဲ့ အလုပ္ေတြ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဒီလို နိစၥဘတ္ ၀တ္ကေလးထားၿပီး  လွဴဒါန္းပူေဇာ္ေနတဲ့ အလွဴဒါန လုပ္ငန္းခြင္ကို စိတ္၀င္စားမႈ မရွိတာကုိ ေျပာေန တာပါ။  စြန္႔ပစ္သကဲ့သုိ႔ လွဴဒါန္းျခင္း ——————————— တစ္နည္း ဖြင့္ထားတာကေတာ့ - ႐ုိ႐ုိေသေသနဲ႔ မလွဴဘဲနဲ႔ လႊင့္ပစ္လိုက္တဲ့ ပုံစံ, စြန္႔ပစ္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ လွဴတယ္။ “ဒီပစၥည္းေတြကေတာ့ကြာ အိမ္မွာလည္း အသုံး က်တဲ့ ပစၥည္းေတြလည္း မဟုတ္ဘူး ဘုန္းႀကီးပဲ လွဴလုိက္တာေပါ့၊” ဒီလုိသ ေဘာမ်ဳိးနဲ႔ လွဴတယ္။ ‘ဘုန္းႀကီး’ ဆုိတာကေတာ့ သူမ်ား ေကာင္းတာလွဴလည္း  အလွဴခံရတာပဲ၊ မေကာင္းတာ လွဴလည္း အလွဴခံရတာပဲ၊ အဲဒီလို စြန္႔ပစ္မယ့္ ပုံ စံအေနအထားအားျဖင့္ လွဴတယ္။  ၅။ ကံ-ကံ၏အက်ဳိးကုိ ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲ လွဴဒါန္းျခင္း ————————————————————— ကံ, ကံ၏အက်ဳိးကို သက္၀င္ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲနဲ႔ အလွဴဒါနတစ္ခု ျပဳတယ္။ ဒီ လို ပုဂၢိဳလ္ေတြက ခုေခတ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ မ်ားလာပါတယ္၊ တစ္ခ်ိန္ တုန္းက ဘုန္းႀကီး အစင္ေတာထဲ ေနစဥ္အခါက ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္က ဆြမ္း ခ်ဳိင့္ကေလးတစ္ခုနဲ႔ ဆြမ္း လာလွဴတယ္။ လွဴေတာ့ သူက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဘာ ေလွ်ာက္သလဲ?   “တပည့္ေတာ္ ဒီအလွဴဒါနေၾကာင့္ အက်ဳိးတစ္စုံတစ္ရာ ရလိမ့္မယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္နဲ႔, ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႔ လွဴတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီလို သီလက်င့္စဥ္, သမာဓိ က်င့္စဥ္, ပညာက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ေနတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြကို တုိ႔ ေပးလွဴ သင့္တယ္ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ္ေလးနဲ႔သာ တပည့္ေတာ္ လွဴေနတာပါ။ ဘာအက်ဳိး မွ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး” ဆုိၿပီး ဒီလို ေလွ်ာက္ထားတယ္။  ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို ေလွ်ာက္ထားသလဲလို႔ ေမးေတာ့ - သူကလက္၀ဲ၀ါဒကို ယုံ ၾကည္ေနတဲ့ ဒကာႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခအေနအရ အသက္အရြယ္ၾကီး ေတာ့မွပဲ အလင္းျပန္၀င္လာၿပီးေတာ့ သူ ေတာထဲက တတ္ခဲ့တဲ့ ေဆးပညာက ေလးနဲ႔ အသက္ေမြးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလုိ လွဴဒါန္း ပူေဇာ္ေနတာက ကံ,  ကံ၏ အက်ဳိးကို ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲနဲ႔ လွဴတဲ့ အလွဴဒါနမ်ဳိးပဲ။ ေပါင္းလိုက္ေတာ့  ၅-မ်ဳိး ျဖစ္တယ္။  ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္ Buddhavasa Tiloka

မသူေတာ္တို႔ လွဴဒါန္းပူေဇာ္တဲ့ အလွဴဒါန၅-မ်ဳိး ရွိတဲ့အေၾကာင္းကို ျမတ္စြာဘု
ရားက ေဟာၾကားထားေတာ္မူပါတယ္။ ဒီ ၅-မ်ဳိးက ဘာလဲလို႔ ေမးေတာ့-

၁။ လွဴဖြယ္၀တၳဳေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားမႈမရွိဘဲ။ အလွဴဒါနကို၊ ေပးလွဴ၏။

၂။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္အေပၚ၌ ႐ိုေသေလးစားမႈ မရွိဘဲ။ အလွဴဒါနကို။ ေပးလွဴ၏။

၃။ မိမိ၏ ကိုယ္ထိလက္္ေရာက္ မဟုတ္ဘဲ။ အလွဴဒါနကို။ ေပးလွဴ၏။

၄။ အျမဲမျပတ္ မလွဴဒါန္းဘဲ (၀ါ) စြန္႔ပစ္အပ္သကဲ့သို႔။ အလွဴဒါနကို၊ ေပးလွဴ၏။

၅။ ကံ, ကံ၏ အက်ဳိးကို သက္၀င္ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲ၊ အလွဴဒါနကို၊ ေပးလွဴ၏။

မသူေတာ္တို႔ လွဴတဲ့ အလွဴဒါန ၅-မ်ဳိးကုိ ဒီလုိျမတ္စြာဘုရားက ထုတ္ျပထားပါ
တယ္။

၁။လွဴဖြယ္၀တၳဳအေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားမႈ မရွိျခင္း
———————————————————
အလွဴဒါနတစ္ခု ျပဳတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ လွဴဖြယ္၀တၳဳေတြကို မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္က
ေလး ျပဳလုပ္ၿပီးေတာ့ မလွဴဒါန္းဘူး၊ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း လွဴဒါန္းတယ္။

ဘုန္းႀကီးတို႔ ေတာေနရဟန္းေတြမွာ ေတြ႕ၾကံဳတတ္တဲ့ အေလ့အထကေလးတစ္
ခု ရွိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတာရတစ္ခုထဲ ေနစဥ္အခ်ိန္ခါမွာ အဲဒီရြာရဲ႕ အေလ့အထ
က မနက္မုိးလင္းလာၿပီ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဘာလုပ္ၾကသလဲ?

သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္းဖုိ႔ဆိုၿပီးေတာ့ ပဲျပဳတ္သည္ လာရင္ “ကဲ ပဲ
ျပဳတ္သည္ ..အထုပ္-၂၀ထုပ္လုိက္၊ ၃၀-ထုပ္လိုက္” စသည္ျဖင့္ ဇလုံနဲ႔ စုျပံဳၿပီး
အထုပ္ခုိင္းလိုက္တယ္။ ေတာထဲက ခူးထားတဲ့ ေရမေဆးတဲ့ အင္ဖက္ကေလး
နဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ ပဲျပဳတ္ကို သံဃာေတြ အိမ္ေရွ႕ ႂကြလာၿပီ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ တစ္ပါး
တစ္ထုပ္စီသာ ေလာင္းထည့္ေပးလိုက္တာပဲ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဘုန္းၾကီးတို႔ ဆြမ္း
ခံသြားရင္းနဲ႔ ဘယ္လို အေျခအေနကေလး တစ္ခု ၾကံဳသလဲလို႔ ဆိုေတာ့ --

အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႕ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ တစ္ပါး တစ္ထုပ္စီ ေလာင္းေပးလုိက္
တယ္ ဆုိပါေတာ့၊ ဘုန္းႀကီးတို႔ကလည္း ျပန္လွည့္လာတယ္။ ျပန္လွည့္လာေတာ့
ဘုန္းႀကီးေတြ မၾကားဘူး ထင္လို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕ အလွဴရွင္က ဘာေျပာသလဲ?

“ဘုန္းႀကီးေတြ ဒီေန႔ မလာဘူး ထင္လို႔ ငါ ပဲျပဳတ္ကို ဆီနဲ႔ေၾကာ္ၿပီး စားမယ္
လို႔ ခဲထားတာ”တဲ့။

ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေလာင္းတဲ့ အခ်ိန္အခါက်ေတာ့ ဆားလည္း မပါဘူး, ဆီ
လည္း မပါဘူး၊ သူတုိ႔ စားဖုိ႔က်ေတာ့ ဆီနဲ႔ ေၾကာ္စားမယ္လို႔ ေျပာေနတယ္၊ အဲဒါ
ပဲ ၾကည့္ေပေတာ့ ..။


အဲဒီ အလွဴရွင္က လြန္ခဲ့ေသာ တစ္လေလာက္က ဘုန္းႀကီးတို႔ ဖားေအာက္ေတာ
ရမွာ အလွဴဒါနတစ္ခု လာျပဳသြားပါတယ္၊ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ဒါေပမဲ့
မွတ္မိတဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့ - “ဆရာေတာ္ တပည့္
ေတာ္တို႔ ဆြမ္းခံသြားတုန္းက ပဲျပဳတ္ကို ဆီနဲ႔ေၾကာ္ၿပီး စားမယ္လို႔ ေျပာတာ ဒီ
ဒကာမႀကီးပဲ” ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။

ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးေျပာခ်င္တာက ရဟန္းသံဃာေတြကို လွဴဒါန္းပူေဇာ္တဲ့ အပိုင္း
ကေလးမွာ မိမိ စြမ္းအားရွိသေလာက္ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ကေလး
ျပဳျပင္ၿပီး မလွဴဒါန္းဘူး၊ မ႐ိုမေသျပဳလုပ္ၿပီး လွဴဒါန္းပူေဇာ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခု-

၂။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တုိ႔ အေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားမႈ မရွိျခင္း
——————————————————————
အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔ အေပၚ၌ ႐ုိေသေလးစားေနတဲ့ စိတ္ထား မရွိဘဲ ဒါနတစ္ခု
ေပးလွဴတယ္။ ေနာက္တစ္ခု-

၃။ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ မလွဴျခင္း
——————————————
မိမိရဲ႕ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အလွဴဒါနတစ္ခု ေပးလွဴတယ္။ အိမ္
မွာ ခုိင္းေစေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို အလွဴခုိင္းလုိက္တာပဲ၊ ဒီဆြမ္းေလာင္းတဲ့ အလုပ္,
ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳတဲ့ အလုပ္သည္ မိမိအလုပ္, မိမိတာ၀န္ မဟုတ္သလို စိတ္
ထဲမွာ သေဘာထားၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ ခုိင္းေစေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ပဲ ပစ္စလက္
ခတ္ လွဴဒါန္းခုိင္းလိုက္တယ္။

၄။ အလွဴ၀တ္ မျမဲျခင္း
—————————
အ႒ကထာက ဒီလိုေတာ့ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ဒါနတစ္ခု ျပဳစဥ္အခ်ိန္အခါမွာ နိစၥ
ဘတ္ ၀တ္ကေလးတစ္ခုထားၿပီး ျပဳတာက ပိုေကာင္းတယ္၊ ဥပမာ - အိမ္မွာ
ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကို ေသာက္ေတာ္ေရ ကပ္မယ္ဆုိ
ရင္ ေန႔စဥ္ ၀တ္မျပတ္ေစရဘူး။

ဒီပုံစံမ်ဳိးေလးကို စိတ္ထားရမယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆီမီးပူေဇာ္မယ္၊ ေန႔စဥ္ မ
ျပတ္ေစရဘူး။

ဆြမ္းက်ေတာ့ေရာ ပ်က္ရမလားလို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္၊ ဒါ ဘုန္းႀကီးႀကိဳက္တာ
ေျပာမယ္ေနာ္၊ မႏုိင္ရင္ မလွဴပါနဲ႔၊ ႏုိင္ရင္ေတာ့ တစ္လတစ္ခါေလာက္ျဖစ္ေစ ၀၀
လွဴပါ။ နတ္တင္သလို မ်က္ေခ်းေလာက္ သြားလွဴရင္ ဘယ္လာေကာင္းမလဲ၊
ဘုရားလည္း ဘယ္၀,မလဲ၊ ဘယ့္ႏွယ္တုန္း ဒကာႀကီးေတြ၀,ပါ့မလား? (မ၀,ပါ
ဘုရား။) အျမဲ မလွဴႏုိင္ေတာင္မွ တစ္လတစ္ႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ငါ ျမတ္စြာဘုရား
ကို ၀,ေအာင္ ဆြမ္းလွဴမယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ ဒီလို ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းပူေဇာ္တာ ပို
ေကာင္းပါတယ္ေနာ္။ သို႔ေသာ္ လစဥ္ လွဴရင္လည္း ဒါ အျမဲမျပတ္ လွဴေနတဲ့ အ
လွဴဒါနပါ။ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္စဥ္ လွဴမယ္ဆိုရင္လည္း ဒါ အျမဲမျပတ္ လွဴေနတဲ့ အ
လွဴဒါနပဲ။

သုိ႔ေသာ္ ဆီမီးလွဴလည္း လွဴခ်င္တဲ့အခါ လွဴလုိက္, မလွဴခ်င္တဲ့အခါ မလွဴလုိက္၊
ေသာက္ေတာ္ေရလည္း လွဴခ်င္တဲ့အခါ လွဴလုိက္၊ မလွဴခ်င္တဲ့အခါ မလွဴလုိက္၊
ဒီလုိျပဳလုပ္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အျမဲမျပတ္ နိစၥဘတ္ ၀တ္ထားၿပီး လွဴတဲ့အလွဴမ်ဳိး
မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

သိပ္ခဲယဥ္းတဲ့ အလုပ္ေတြ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဒီလို နိစၥဘတ္ ၀တ္ကေလးထားၿပီး
လွဴဒါန္းပူေဇာ္ေနတဲ့ အလွဴဒါန လုပ္ငန္းခြင္ကို စိတ္၀င္စားမႈ မရွိတာကုိ ေျပာေန
တာပါ။

စြန္႔ပစ္သကဲ့သုိ႔ လွဴဒါန္းျခင္း
———————————
တစ္နည္း ဖြင့္ထားတာကေတာ့ - ႐ုိ႐ုိေသေသနဲ႔ မလွဴဘဲနဲ႔ လႊင့္ပစ္လိုက္တဲ့ ပုံစံ,
စြန္႔ပစ္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ လွဴတယ္။ “ဒီပစၥည္းေတြကေတာ့ကြာ အိမ္မွာလည္း အသုံး
က်တဲ့ ပစၥည္းေတြလည္း မဟုတ္ဘူး ဘုန္းႀကီးပဲ လွဴလုိက္တာေပါ့၊” ဒီလုိသ
ေဘာမ်ဳိးနဲ႔ လွဴတယ္။ ‘ဘုန္းႀကီး’ ဆုိတာကေတာ့ သူမ်ား ေကာင္းတာလွဴလည္း
အလွဴခံရတာပဲ၊ မေကာင္းတာ လွဴလည္း အလွဴခံရတာပဲ၊ အဲဒီလို စြန္႔ပစ္မယ့္ ပုံ
စံအေနအထားအားျဖင့္ လွဴတယ္။

၅။ ကံ-ကံ၏အက်ဳိးကုိ ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲ လွဴဒါန္းျခင္း
—————————————————————
ကံ, ကံ၏အက်ဳိးကို သက္၀င္ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲနဲ႔ အလွဴဒါနတစ္ခု ျပဳတယ္။ ဒီ
လို ပုဂၢိဳလ္ေတြက ခုေခတ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ မ်ားလာပါတယ္၊ တစ္ခ်ိန္
တုန္းက ဘုန္းႀကီး အစင္ေတာထဲ ေနစဥ္အခါက ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္က ဆြမ္း
ခ်ဳိင့္ကေလးတစ္ခုနဲ႔ ဆြမ္း လာလွဴတယ္။ လွဴေတာ့ သူက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဘာ
ေလွ်ာက္သလဲ?

“တပည့္ေတာ္ ဒီအလွဴဒါနေၾကာင့္ အက်ဳိးတစ္စုံတစ္ရာ ရလိမ့္မယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္
လင့္ခ်က္နဲ႔, ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႔ လွဴတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီလို သီလက်င့္စဥ္, သမာဓိ
က်င့္စဥ္, ပညာက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ေနတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြကို တုိ႔ ေပးလွဴ
သင့္တယ္ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ္ေလးနဲ႔သာ တပည့္ေတာ္ လွဴေနတာပါ။ ဘာအက်ဳိး
မွ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး” ဆုိၿပီး ဒီလို ေလွ်ာက္ထားတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို ေလွ်ာက္ထားသလဲလို႔ ေမးေတာ့ - သူကလက္၀ဲ၀ါဒကို ယုံ
ၾကည္ေနတဲ့ ဒကာႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခအေနအရ အသက္အရြယ္ၾကီး
ေတာ့မွပဲ အလင္းျပန္၀င္လာၿပီးေတာ့ သူ ေတာထဲက တတ္ခဲ့တဲ့ ေဆးပညာက
ေလးနဲ႔ အသက္ေမြးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလုိ လွဴဒါန္း ပူေဇာ္ေနတာက ကံ,
ကံ၏ အက်ဳိးကို ယုံၾကည္မႈ မရွိဘဲနဲ႔ လွဴတဲ့ အလွဴဒါနမ်ဳိးပဲ။ ေပါင္းလိုက္ေတာ့
၅-မ်ဳိး ျဖစ္တယ္။

ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္
Buddhavasa Tiloka


အမရပူရျမိဳ႔ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ-၏ ၾသဝါဒကထာ


(၁)။ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္၏ အစြမ္းသံုးပါး-၁။ သိရန္မွန္က, မက်န္ရေအာင္, လံုးဝစံုလင္, အကုန္ျမင္, သဗၺဥ္ဉာဏ္ေတာ္ အစြမ္းတည္း။
၂။ သိသည့္တရား, မ်ားအျပား၌, ေဟာထားစဖြယ္, နည္းသြယ္သြယ္ကို, ျခယ္လွယ္စံုလင္, အကုန္ျမင္, သဗၺဥ္ဉာဏ္ေတာ္ အစြမ္းတည္း။
၃။ ကၽြတ္ထိုက္ၾကေပ, မ်ားေဝေန၏, ဣေျႏၵစရိုက္, သူ႔အႀကိဳက္ကို, ႏႈိက္ခၽြတ္စံုလင္, အကုန္ျမင္, သဗၺဥ္ဉာဏ္ေတာ္ အစြမ္းတည္း။
၄။ ဉာဏ္ေတာ္စြမ္းပကား, ဤသံုးပါးေၾကာင့္, အမ်ားေဝေန, ကၽြတ္လြတ္ေစဖို႔, မေနမနား, သက္ေတာ္အားျဖင့္, ႀကီးမားေလဘိ, ရွစ္ဆယ္ျပည့္၍, ပရိနိဗၺာန္, စံသည့္တိုင္ေအာင္, သယ္ယူေဆာင္, ဘုန္းေခါင္ ငါတို႔ ဘုရားတည္း။

(ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူရျခင္း၏ ရလာဘ္)
ဘုရားရွင္ေတာ္, မပြင့္ေပၚလွ်င္, လူေတာ္အမ်ား, စိတ္ေကာင္းထားလည္း, ဤကားကုသိုလ္, အကုိသလ္ႏွင့္, ထိုထိုဘံုဘဝ, မသိရ, မ်ားလွ အျပစ္ေတြ။
ဘုရားရွင္ေတာ္, ပြင့္ထြန္းေပၚ၍, ေဟာေဖာ္ညႊန္ၾကား, ျမတ္တရားေၾကာင့္, ဤကားကုသုိလ္, အကုသိုလ္ႏွင့္, ထိုထိုဘံုဘဝ, သိၾကရ, မ်ားလွ ေက်းဇူးေတြ။
ေက်းဇူးေတာ္ရင္, ဘုရားရွင္ကို, ေန႔စဥ္မျပတ္, ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔, အျမတ္ရတနာ, သာသနာ၏, ႏွစ္ျဖာဝန္ထမ္း, လြန္ႀကိဳးပမ္း, လူစြမ္း ျပၾကေစ။

ငရဲရွိတယ္, တိစၧာန္ရွိတယ္, ျပိတၱာရွိတယ္, လူနံု လူမြဲ လူဆင္းရဲ ရွိတယ္, ေသရဦးမယ္ သတိထား။

သံေဝဂဝတၳဳ ရွစ္ပါး
အမိဝမ္းေခါင္း, ဆယ္လေညာင္းမွ်, ေအာင္းခဲ့ရေခ်, တည္သေႏၶႏွင့္, လူ႔ေျပလူ႔ရြာ, ေရာက္ျပန္ပါလည္း, အို နာ ေသေရး, ဒုကၡေဘးေၾကာင့္, စိတ္ေအးကိုယ္ခိုင္, မေနႏိုင္ခဲ့, ဆိုင္ဆိုင္ဒုကၡ, ခံျပီးမွလည္း, မ်ားလွပါယ္ရြာ, ေရာက္ၾကရွာ၏။
အတီတာေရွး, ဤဝဋ္ေဘးႏွင့္, ေနာင္ေရး နာဂါတ္, ဒုကၡထပ္လိမ့္, မျပတ္ခုခါ, ျဖစ္တံုးမွာလည္း, အစာရွာရ, ထိုဒုကၡေၾကာင့္, ေန႔ညမဟူ, ကိုယ္စိတ္ပူ၍, သူသူငါငါ, မသက္သာသည္, ရွစ္ျဖာသံေဝ ရေၾကာင္းတည္း။

မီး ၁၁-ပါး
သူသူငါငါ, ျဖစ္ေလရာဝယ္, ဦးစြာႀကိဳဆီး, ဇာတိမီးက, အျပီးပံုေသ, ေလာင္ျမိဳက္ေလ၏။
မေသြတစ္သီး, ဇရာမီးလည္း, အျပီးေနာက္မွာ, ကပ္လ်က္ပါ၏။
မကြာေစရ, မရဏဟု, တစ္ဘဝဖ်က္ဆီး, ေလာင္သည့္မီးလည္း, ျငီးျငီးေျပာင္ေျပာင္, အျမဲေလာင္၏။
ေလာင္ပံုေလာင္အား, မထင္ရွားပဲ, ႏုထြားျပိဳျမစ္, အရြယ္ျဖစ္ေသာ္, အခ်စ္ရာဂ, မီးေတြထ၍, ေဒါသထန္ျပင္း, ေမာဟညႇဥ္း၏။
မကင္းႏိုင္ေအာင္, ထို႔ေနာက္ေနာင္လည္း, ေတာက္ေလာင္ဖိစီး, ေသာကမီးေၾကာင့္, ဝမ္းနည္းဖြယ္ေတြ, အေထြေထြႏွင့္, ပရိေဒဝ, ငိုေၾကြးၾကဖို႔, ဒုကၡလည္းထပ္, ေဒါမနသ္ႏွင့္, ဆက္စပ္မကြာ, ဥပါယာသ, လြန္ျပင္းပ်၍, သက္မွ်မရွဴ, တက္ေအာင္ပူသည္,---ဆူဆူဆယ့္တစ္ မီးေတာက္တည္း။

အနိစၥ, ဒုကၡ, အနတၱ, လကၡဏာေရး ၃-ပါး
အိုအိုလူမ်ား, သတိထားေလာ့, သြားဆဲကာလ, ခါသမယဝယ္, ပထမေျခလွမ္း, ရုပ္နာမ္တန္းတို႔, လွမ္း ဒုတိယ, မေရာက္ၾကဘူး၊
ဒုတိယလွမ္း, ရုပ္နာမ္တန္းလည္း, လွမ္း တတိယ, မေရာက္ၾကပင္၊
တစ္လွမ္းတြင္လည္း, ေျမႇာက္စဥ္တစ္မ်ိဳး, ေရွ႔တိုးတစ္ဖံု, လြန္ပံုတစ္ဝ, ေအာက္ခ်တစ္ခင္း, ထိျခင္းတေလြ႔, ဖိနင္းေစ့ေအာင္, တေရြ႔ေရြ႔ျမန္း, အခန္းခန္း၌, ေျခလွမ္းပိုင္းျခား, စိတ္ေျခာက္ပါးဝယ္, သြယ္သြယ္နာမ္တန္း, ရုပ္အတန္းတို႔, ႏွမ္းအိုးခင္းထက္, ႏွမ္းေတြက်က္သို႔, ျဖစ္ပ်က္ေနရ, အနိစၥသည္, ဒုကၡ-အနတၱခ်ည္းသာတည္း။

ဆရာေတာ့္ အဓိ႒ာန္
ဗုဒၶျမတ္စြာ ေလာင္းလ်ာတုန္းက, ေနာက္ဆံုးအထိ ပါရမီ။
လူနတ္မ်ားစြာ ခ်မ္းသာေရးမို႔, အသက္ေပးလို႔ ျဖည့္ခဲ့သည္။
ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘာသာအတြက္မို႔, ငါပါအသက္ ဆံုးေစမည္။
ေနာက္မဆုတ္ေပါင္ ခုလိုေတြးလို႔, ကုသိုလ္ေရးမို႔ ႀကိဳးစားမည္။
( ဒို႔လဲ ႀကိဳးစားမည္ )

ပ႒ာန္းတရား ပြားမ်ားဆည္းကပ္ အက်ိဳးျမတ္

စာေရးသူ ပထမအႀကိမ္ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ ပစၥယနိေဒၵသကို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ရျခင္း အက်ိဳးထူးမ်ား ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ကို ေရးသားတင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ယခုတဖန္ တပည့္မတဦး၏ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ကို စာဖတ္သူမ်ား သဒၶါတရား ပြားမ်ားႏိုင္ေစရန္ ထပ္မံေရးသား တင္ျပလိုက္ပါသည္။

စာေရးသူမွာ သမီးကဲ့သို႔ ခ်စ္ခင္ရေသာ တပည့္မတဦး ရွိပါသည္။ သူမ၏ အမည္က မနီလာတင့္။ သူမႏွင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္က ေတြ႔ဆံုသိကၽြမ္းခဲ့ၾကသည္။ သူမသည္ အသက္(၃၀)ေက်ာ္ တခုလပ္၊ သားတေယာက္ မိခင္ ျဖစ္ျပီး စိတ္သေဘာထား ျဖဴစင္ရိုးသားသည္။

သူမသည္ မႏူးမနပ္အရြယ္ အသက္(၁၉)ႏွစ္တြင္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္။ သားေလးဖြားျမင္ျပီးေနာက္ လပိုင္းအတြင္း အလြန္ခါးသီးေသာ လူမႈဒုကၡႀကီး ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ျပီး အိမ္ေထာင္ပ်က္ခဲ့ရသည္။ သူမမွာ မိဘမ်ား မရွိေတာ့သျဖင့္ လူမမည္ ညီမေလးႏွင့္ ေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္တို႔ တာဝန္ပါ သူမအေပၚ ပံုက်လာသည္။

အားကိုးစရာဆို၍ မိခင္ဘက္မွ အသက္(၇၀)ေက်ာ္ အဘြားတဦးသာ ရွိသည္။ အသက္(၂၀)အရြယ္မွစ၍ အဘြားအို၊ ညီမႏွင့္ ေမာင္ေလးမ်ား အပါအဝင္ မွီခိုသူ ငါးေယာက္၏ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ သူမတေယာက္တည္း ရုန္းကန္ရွာေဖြ ေကၽြးေမြးခဲ့ရသည္။ 



သို႔ေသာ္ သူမမွာ ထူးျခားေသာ စြမ္းရည္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေကာင္းသည္။ လူ႔ဘဝကို ရိုးရိုးသားသားျဖင့္ ရဲရဲရင္ဆိုင္မည္ဟူေသာ ၾကံ႔ခိုင္သည့္ စိတ္ဓာတ္၊ ႀကီးမားေသာ ဇြဲလုံ႔လႏွင့္ လူ႔ေအာက္က်မခံ ႀကိဳးစားရုန္းကန္မည္ဟူေသာ သတၱိမ်ား ရွိသည္။


သူမသည္ ႏွမ္းရိတ္၊ ဆီးသီးေကာက္၊ အေၾကာ္ေရာင္း၊ ရက္ကန္းခတ္ အပါအဝင္ အညာေဒသ အလုပ္ၾကမ္းမ်ိဳးစံု လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ မိဘမ်ား ေသဆံုးျပီး အိမ္ေထာင္ပ်က္ခ်ိန္က သူမ တခုတည္းေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈမွာ ျမိဳ႔စြန္သံလမ္းေဘး က်ဴးေက်ာ္ေျမေပၚရွိ ေမ်ာတိုင္၊ ဝါးကပ္မိုး၊ ထရံကာ၊ ေျမစိုက္အိမ္အိုေလးသာ ျဖစ္သည္။


စာေရးသူႏွင့္ ေတြ႔ဆံုသိကၽြမ္းရေသာအခ်ိန္တြင္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ ဇြဲလုံ႔လႏွင့္ ႀကိဳးစားရွာေဖြမႈ၊ ေခၽြတာ စုေဆာင္းတတ္မႈေၾကာင့္ စီးပြားေရး နာလန္ထူစျပဳေနျပီ၊ လက္ထဲမွာ ေငြေၾကး အနည္းငယ္စုေဆာင္းမိ္၍ ေန႔ျပန္တိုး ေပးႏိုင္ေသာ အေျခအေနရွိေနျပီ၊ စာေရးသူသည္ တပည့္မ၏ ၾကမ္းတမ္းလြန္းေသာ ဘဝကို သိရွိရျပီးေနာက္ သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာနာ သနားမိသည္။ 


မိဘမ်ားေသဆံုး၍ အိမ္ေထာင္ပ်က္ေသာအခ်ိန္တြင္ သူမလက္ထဲမွာ ေငြငါးက်ပ္သာ ရွိသည္။ မိန္းမသားငယ္ တဦးအေနျဖင့္ ၾကမ္းတမ္းေသာလူ႔ဘဝ ကႏၲာရႀကီးကို “ေလွခြက္ခ်ည္းက်န္၊ အလံမလွဲ” စတမ္း ဇြဲနပဲႀကီးစြာ ရုန္းကန္ရပ္တည္ႏိုင္သည့္ သူမ၏စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ သတၱိကို မေလးစားဘဲ မေနႏိုင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ စာေရးသူ ဖတ္ဖူးေသာ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္၏ “ပ်ဥ္းပငုတ္တို”ကဗ်ာကို သတိရမိသည္။ ျမန္မာ့ရုပ္သံမွ ျပသခဲ့ေသာ ဂ်ပန္ဇာတ္ကားမွ အာဂအမ်ိဳးသမီးႀကီး “အိုရွင္”ကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိသည္။ သို႔ေသာ္ တပည့္မကား “ပ်ဥ္းမငုတ္တို”ကဗ်ာကိုလည္း ဖတ္ဖူးမည္မထင္။ ဟအိုရွင္”ဇာတ္ကားကိုလည္း ၾကည့္ဖူးမည္ မထင္။


ထို႔ေၾကာင့္ တပည့္မအား ေလးစားမိသည္။ သူမလည္း စာေရးသူအား ဖခင္တဦးလို ေလးစားခင္မင္သည္။ တပည့္မ၏ လူစြမ္းလူစကို အကဲခတ္မိသည္။ ေတာက္မည့္မီးခဲ တရဲရဲ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ သူမကို လက္ရွိအေျခအေနထက္ ပိုမိုတိုးတက္ႀကီးပြားေအာင္ အရင္းအႏွီး မ,တည္ေပးခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ စာေရးသူမွာ အရင္းအႏွီး ထုတ္ေပးႏိုင္ေသာ အေျခအေနမရွိ။ ေစတနာသာ ရွိသည္။ ေငြအသျပာ မရွိ၊ သည္ေတာ့ စာေရးသူအေနျဖင့္ တပည့္မအား ဘယလိုအကူအညီေပးႏိုင္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။


စာေရးသူလည္း ငယ္စဥ္က သူမေလာက္နီးနီး ဆင္းရဲခဲ့ဖူးျပီ။ ဘဝကို ႀကိဳးစား၍ ရုန္းကန္ျပီး တိုးထြက္လာခဲ့ရသည္။ ရတနာသံုးပါးႏွင့္ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ႀကီးကိုသာ ဘဝအားေဆးအျဖစ္ စြဲစြဲျမဲျမဲ ဝတ္မပ်က္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ တပည့္မအား မ,တည္ေပးႏိုင္သည့္ အရင္းအႏွီးမွာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္မ်ားႏွင့္ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။


ထို႔ေၾကာင့္ သူမအား ပ႒ာန္းပစၥယနိေဒၵသႏွင့္ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ အက်ယ္ငါးအုပ္တြဲကို မွန္ကန္စြာ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္တတ္ေအာင္ ႏႈတ္တက္ခ်၍ သင္ေပးခဲ့သည္။ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ ငါးအုပ္ကို ဓမၼလက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ့သည္။ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ေလးနက္စြာ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တတ္ရန္ သြန္သင္ခဲ့သည္။

သူမကလည္း အားကိုးရာမဲ့ဘဝမို႔ စာေရးသူ၏ သြန္သင္မႈကို နာယူ၍ ရတနာသံုးပါးကို ဆည္းကပ္၍ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ ပစၥယနိေဒၵသႏွင့္ အက်ယ္ငါးအုပ္တြဲကို အဓိ႒ာန္ျဖင့္ ေန႔စဥ္မျပတ္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္သည္။
စာေရးသူသည္ တပည့္မႏွင့္ ခြဲခြာခဲ့ျပီး ေလးႏွစ္ေက်ာ္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ခဲ့သည္။ ပ႒ာန္းဆက္ေၾကာင့္ ဆရာတပည့္ ျပန္လည္ ဆံုစည္းၾကျပန္သည္။ ျပန္လည္ ဆံုစည္းခ်ိန္တြင္ တပည့္မ၏ အေျခအေနကို ျမင္ေတြ႔ရျပီး စာေရးသူ အံ႔ၾသဝမ္းသာ ျဖစ္မိသည္။ သူ၏မ စီးပြားေရးအေျခအေန အေတာ္ႀကီး တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေနေခ်ျပီ။ သံလမ္းေဘး က်ဴးေက်ာ္ေျမမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေပ (၆၀ x ၄၀)ေျမကြက္မွာ သြပ္မိုး ထရံကာ ဇလီသတ္ သံုးပင္ပတ္လည္ သပ္ရပ္ေသာအိမ္ေလး ပိုင္ဆိုင္ေနျပီ။


အိမ္မွာ စတားတီဗီြ၊ ႏွစ္ေပ ရွစ္ေပ စေလာင္းမ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ေရခဲေသတၱာ သံုးစြဲႏုိင္ျပီ။ လက္ဝတ္လက္စား ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ ေငြသိန္းတရာေက်ာ္ စုေဆာင္းရင္းႏွီးႏိုင္ျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ညီမႏွင့္ ေမာင္ေလးမ်ားကိုလည္း သူတို႔ပိုင္ အိမ္ျခံေျမႏွင့္ျဖစ္ေအာင္ ပံ႔ပိုးေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ “မနီလာတင့္”ဟူေသာ နာမည္တလံုးျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း မ်ိဳးစံုတို႔ျဖင့္ စီးပြားလမ္းေျဖာင့္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။


သူမက စာေရးသူအား ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ကို ေန႔စဥ္ အဓိ႒ာန္ျဖင့္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ခဲ့ရာမွ လာဘ္လာဘ ပြင့္လန္း၍ စီးပြား အေျခအေန တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ပံုႏွင့္ အျခားထူးျခားေသာ ေကာင္းက်ိဳးမ်ား ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ပံုတို႔ကို ဝမ္းသာအားရ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။


ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ ငါးအုပ္တြဲကို ပထမအႀကိမ္ ပူေဇာ္ျပီးခ်ိန္တြင္ ေရႊလက္စြပ္ ငါးမူးသားတကြင္း ေကာက္ရခဲ့ေၾကာင္း၊ ဒုတိယအႀကိမ္ ပူေဇာ္ျပီးေနာက္ ေငြသိန္းတရာေက်ာ္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရခဲ့ေၾကာင္း၊ တတိယအႀကိမ္ ပူေဇာ္ျပီးခ်ိန္တြင္ ေခ်းထားရာမွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဟု အဆံုးခံထားေသာ ေငြက်ပ္ ငါးသိန္းေက်ာ္ကို ေခ်ာေမာစြာ ျပန္ရခဲ့ေၾကာင္း သိရပါသည္။


စာေရးသူသည္ တပည့္မ၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈႏွင့္ အက်ိဳးထူးမ်ားကို ၾကားသိျမင္ေတြ႔ရေသာအခါ အတိုင္းမသိ ၾကည္ႏူးဝမ္းသာ ဂုဏ္ယူမိပါသည္။ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ရည္စူး၍ ရွိခိုးပူေဇာ္မိပါသည္။


လူအမ်ားစုသည္ စားဝတ္ေနေရး ဟူေသာ လူမႈေရးဒုကၡမ်ိဳးစံုကို နိစၥဓူဝ ေတြ႔ႀကံဳရင္ဆင္ ေျဖရွင္းေနၾကရပါသည္။ ဒုကၡအခက္အခဲ ေတြ႔ႀကံဳေသာအခ်ိန္တြင္မွ အားကိုးရာ ရွာျပီး ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားစြာခံ၍ ယၾတာအမ်ိဳးမ်ိဳး ေကာင္းႏိုးရာရာ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကသည္။


ေဘးဒုကၡႀကံဳမွ ယၾတာေခ်မည့္အစား ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ကို ယံုၾကည္အားထား၍ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ မိမိတို႔ ေတြ႔ႀကံဳရမည့္ အခက္အခဲ ဘဝရင္ေမာစရာမ်ားကို ႀကိဳတင္ကာကြယ္ႏိုင္ၾကျပီး စီးပြားတိုးတက္ ေအာင္ျမင္ျခင္း အက်ိဳးထူးမ်ား ရႏိုင္ပါေၾကာင္း အၾကံျပဳလိုပါသည္။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ႀကီးကား ေလာကီေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကိုသာမက ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္း အိုနာေသဒုကၡေဘးႀကီးမွ ကင္းေဝးရာ ျမတ္နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ ေကာင္းက်ိဳးေပးႏိုင္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါသည္။ 

သုိ႔ေၾကာင့္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔အျပားတြင္ ႏွစ္စဥ္ ပ႒ာန္းတရားပြဲမ်ားက်င္းပ၍ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္မ်ားက ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေပးေနၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။
သို႔ပါ၍ နကၡတၱေရာင္ျခည္ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးအေနျဖင့္ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ တရားဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို စူးစူးစိုက္စုိက္ အာရံုျပဳလ်က္ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ ပစၥယနိေဒၵသႏွင့္ အက်ယ္ကိုပါ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္
ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာ ေကာင္းက်ိဳးမ်ား ရရွိႏိုင္ၾကေစျခင္းငွါ ေမတၱာျဖင့္ တင္ျပလိုက္ပါသည္။


ခ်စ္စံျဖိဳး
(နကၡတၱ ၂၀၀၇-၄)

Monday, 5 May 2014

ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္၏ အံ့ဖြယ္ ၉ ပါး


အၾကိမ္ၾကိမ္ ေရာက္သည္။ သို႔ေသာ္ အံ့ဖြယ္ ၉ ပါး စံုေအာင္ တစ္ခါမွမေရာက္၊ ဘယ္နားမွာရွိမွန္း မသိ တာလဲပါမည္။ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ အလြယ္တကူ မွတ္မိႏိုင္ေစရန္ စုစည္းေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါသည္။
===================================
၁။ပတၱျမားမ်က္ရွင္ ဘုရား
၂။၀ိဇၨာေဇာ္ဂ်ီ ဘုရား
၃။ရွင္ေစာပု ဘုရား
၄။ဆံေတာ္တြင္း ရုပ္ပြားေတာ္
၅။ရွင္အဇၨာေဂါဏ ဘုရား
၆။ဘိုးဘိုးေအာင္ ဂူဘုရား
၇။ရွင္မထီး ဘုရား
၈။လက္ပက္လက္ဘုရား
၉။ျပဒါးရွင္ ဘုရား
တို႔ျဖစ္ၾကသည္။


(၁) တ၀ဂူ ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား (သို႕) ပတၱျမားမ်က္ရွင္ဘုရား  (အံ့ဖြယ္ ၁ -တနလာၤေထာင့္)

ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ အထက္ပစၥယံ အေ၇ွ႔ဘက္တည့္တည့္တြင္တည္ရွိသည္။ ထိုတ၀ဂူဘုရားသို႔ အမ်ိဳး သားမ်ားသာလွ်င္ တက္ေရာက္ဖူးေျမာ္ခြင့္ရျပီး၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မဖူးေျမာ္ႏိုင္ေသာ ဘုရားဟုလညး္ ဆို လွ်င္ မွားမည္မဟုတ္ေပ။ တ၀ဂူပတၱျမားမ်က္ရွင္ဘုရားဟုလည္းေခၚတြင္ေလသည္။ဆုေတာင္းျပည့္တ၀ဂူု ဘုရား သည္ အလြန္တန္ခိုးၾကီးသည့္အတြက္ ဆုေတာင္းျပည့္သည္ဟု အလြန္ယံုၾကည္ၾကသည္။ ေရွး အခါက မင္းညီ မင္းသားမ်ားသည္ တ၀ဂူဆုေတာင္းျပည့္ ဘုရားကို တက္ျပီးဆုေတာင္း ဆုယူျပဳလုပ္ၾက သည္။ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳ လုပ္ၾကသည္။ ျပဳလုပ္သည့္အတိုင္း ေအာင္ျမင္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္ျပီး နန္းရပ္ထီးျဖဴလုယူၾကသည္။ ထီးနန္းအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ၾကသည္။ သို႕အတြက္ အခ်င္းခ်င္း မသတ္ ျဖတ္ေစ ရန္ ၾကီးစဥ္ငယ္လိုက္ မင္းလုပ္ေစရန္အတြက္ မင္းညီမင္းသားမ်ား တ၀ဂူဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား မဖူးေျမာ္ရ ဟု ဘုရင္မ်ားက အမိန္႕စာခၽြန္ေတာ္ထုတ္ျပန္ခဲ့ရေလသည္ ဟုမွတ္သားခဲ့ရဖူးပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တ၀ဂူ ဘုရားကို လူတိုင္းအလြယ္တကူ မဖူးေျမာ္ႏိုင္ေစရန္ ဆုမေတာင္းႏိုင္ၾကေစရန္ တ၀ဂူဘုရားကို အထက္ ပစၥယံ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္း ေသာ ေနရာတြင္လွ်ိဳ႔၀ွက္ တည္ထား ကိုးကြယ္ၾကသည္ဟု ေျပာသ မွတ္ျပဳ ၾကပါသည္။

(၂) ၀ိဇၹာေဇာ္ဂ်ီဘုရား (အံ့ဖြယ္ ၂ -- ေနလဘုရား အေရွ့ဘက္မွာ ရွိပါတယ္... ဒီဘုရားက ပန္းမဦး ဘူးလို. သိရပါတယ္... ဘယ္ေလာက္ေစာေစာထျပီး ပန္းလွဴလွဴ.. ပန္းလွဴျပီး သားျဖစ္ေနတာ ကိုပဲေတြ.ရလို.ပါတဲ့ )

ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ ရင္ျပင္ေတာ္ စေနေထာင့္တည့္တည့္တြင္ တည္ရွိသည္။ ေစတီငယ္ေပၚတြင္ ေဇာ္ဂ်ီရုပ္ မ်ား ျပဳလုပ္ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေလာကီပညာရပ္ အစီအမံျဖင့္ျပဳလုပ္ထားသည့္ ဘုရားဟု သိရွိ ရေလသည္။

(၃) ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား (အံ့ဖြယ္ ၃ - ရွင္ေစာပုဘုရား ....၁၂ရာသီပတ္လံုးပန္းပြင့္ပါတယ္တဲ့)

ေရႊတိဂံု ရင္ျပင္ေတာ္ ရာဟုေထာင့္ သံတန္ေဆာင္းၾကီး နံေဘးတြင္တည္ရွိတသည္။ အခ်ိဳ႔ က ဘားလးဘား ဘုရား ဟုေခၚ ၾကသည္။ ရွင္ေစာပုေစတီဟုလည္းတြင္သည္။ ဘုရားအနီးတြင္ စကားစိမ္း၊ စကား၀ါစေသာ စကားပင္ေလးပင္ရွိသည္။

(၄) ရွင္မထီးဘုရား  (အံ့ဖြယ္ ၇ --ပညာေရးေကာင္း)

ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ တနဂၤေႏြေထာင့္ရွိ ေနာင္ေတာ္ၾကီး ဘုရားေျမာင္ဘက္ အာရံုခံတန္ေဆာင္း (ရွင္မထီး တန္ေဆာင္း) တြင္းရွိဘုရားျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀၀-ခန္႔က ရွင္မထီးဆရာေတာ္ တည္သြားသည့္ ဟုေျပာသည္။

(၅) ရွင္အဇၹေဂါဏဘုရား  (အံ့ဖြယ္ ၅  --- ရွင္အဇၹေဂါဏ နဲ.ရွင္မထီးဆရာေတာ္ ကုိေတာ္၂မ်ားမ်ားက တစ္ပါးထဲလို. မွားတတ္ၾကပါတယ္... ရွင္အဇၹေဂါဏက ပုဂံျပည္ကိုပထမဆံုးစတည္ေထာင္တဲ့ သမုဒၵ ရာဇ္မင္း လက္ထက္မွာေပၚခဲ့တဲ့ဆရာေတာ္ပါ....  ရွင္မထီး ဆရာေတာ္ကေတာ့ ပ်ဴေစာထီးမင္းလက္ထက္ မွာေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ဆရာေတာ္ပါ.. အဂၢိရိတ္သမားေတြအတြက္အလြန္အားထားရတဲ့ ရွင္မထီးက်မ္း ကိုျပဳစု ခဲ့တဲ့သူပါ.)

ေရႊတိဂံုဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္ တနဂၤေႏြေထာင့္ရွိ ေနာင္ေတာ္ၾကီး ဘုရား၏ ေတာင္ဘက္အာရံုခံတန္ေဆာင္း တြင္းရုပ္ပြားေတာ္ျဖစ္သည္။ ရွင္အဇၹေဂါဏကား ဆိတ္မ်က္လံုးတစ္ဖက္၊ ႏြားမ်က္လံုးတစ္ဖက္ ရွိေသာ ကိုယ္ေတာ္ ဟု ထင္ရွားသည္။ အဂၢိရပ္တန္ခိုးျဖင့္ ပုဂံေခတ္က ေရႊမိုး ေငြမိုး ရြာေအာင္ေစာင္မခဲ့ေသာ ကိုယ္ေတာ္ဟုလညး္ ေ၇ွးေဟာင္းသမိုင္းစာေပတို႕တြင္ ဆို၏။ ဆရာေတာ္က ၄င္းတည္ခဲ့မွန္း လူမ်ားသိေစ ရန္ မ်က္လံုးေတာ္တစ္ဖက္က်ဥ္း၊ တစ္ဖက္က်ယ္ ထုလုပ္သြားေၾကာင္းအဆုိရွိသည္။ ထိုအာရံုခံ တန္ေဆာင္း ရာဟုေထာင့္ (၀ါ) အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္ရွိ ရုပ္ပြါးေတာ္မွာ မ်က္လံုးေတာ္ တစ္ဖက္က်ဥ္း၊ တစ္ဖက္ က်ယ္ အရြယ္ခ်င္း မတူေအာင္ျပဳလုပ္ထားေလသည္။

(၆) ဆံေတာ္တြင္းရုပ္ပြားေတာ္  (အံ့ဖြယ္ ၄  -လျပည့္လကြယ္ေန. မ်ားတြင္ေရ သံၾကားရသည္ ဟုဆိုၾကပါ သည္)

ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ ေျမာက္ဘက္တြင္ရွိေသာ ဆံေတာ္တြင္း တန္ေဆာင္းအတြင္းတြင္ တည္ရွိသည္။ ဆံေတာင္ တြင္း တန္ေဆာင္းမွာ ဒဂံုခင္ခင္ေလး၏ ေကာင္းမႈျဖစ္ေသာ မဟာေဗာဓိေစတီ၏ အေနာက္ ဘက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ တည္ရွိသည္။ ေရႊတိဂံုေစတီကို တည္စဥ္က ဆံေတာ္မ်ားေဆးေၾကာသည့္ တြင္းျဖစ္သည္ဟု မွတ္သားၾကေလသည္။

တန္ေဆာင္းတြင္းရုပ္ပြားေတာ္အေနာက္တြင္ ယခင္ႏွစ္ေပါင္း (၅၀)ေက်ာ္က ဆံေတာ္တြင္းသို႕ဆင္းရာ ဥမင္ လိုဏ္ေခါင္း ရွိသည္ဟု ေျပာစမွတ္ရွိသည္။ ဆံေတာ္တြင္းမွ ေရသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ေရႏွင့္ တစ္ေၾကာ တည္းျဖစ္သျဖင့္ ဒီေရအတက္အက်ရွိတိုင္း ဆံေတာ္တြင္းတြင္လညး္ အတက္အက်ရွိသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဆံေတာ္ တြင္း အုတ္ျပသာဒ္ကို ငံုျပီး ၁၈၇၉ ခုႏွစ္က တန္ေဆာင္း ေဆာက္လုပ္ခဲ့ေလသည္။

(၇) ဘိုးဘိုးေအာင္ဘုရား (အံံ့ဖြယ္ ၆ -  ဘိုးဘိုးေအာင္ဂူဘုရား)

ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ အေရွ႕မုခ္ အနီးရွိ ဘုိးဘိုးေအာင္တန္ေဆာင္း ဘုရားပင္ျဖစ္သည္။ ထိုတန္ေဆာင္း အတြင္း ရွိ ရုပ္ပြားေတာ္ကို ဘုိးဘုိးေအာင္ တည္ရစ္သည္ဟု ေျပာစမွတ္ရွိသည္။ ဘုိးဘိုးေအာင္တန္ေ ဆာင္း အေနာက္ဘက္တြင္ ေက်ာခ်င္းကပ္လွ်က္ ရွိသည္ကား ဓမၼေစတီ၏ ေကာင္းမႈေတာင္ေစ တီျဖစ္ သည္။ ဓမၼေစတီဘုရားေရွ႕တြင္ ျခေသၤ့ႏွင့္ က်ားရုပ္ရွိသည္။

(၈) လက္ပက္လက္ဘုရား  (အံ့ဖြယ္ ၈ - တနလာၤေထာင့္မွာ ရွိပါတယ္.. .လာဘမုနိဘုရားလို. လဲေခၚပါ တယ္.. က်န္းမာေရး ည့ံရင္ ထိုဘုရားမွာ ဆုေတာင္းပါတဲ့)

ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္အေရွ႕မုခ္ အာရံုခံတန္ေဆာင္းအတြင္းတြင္ရွိ၏။ ကကုသန္ရုပ္ပြားေတာ္ျဖစ္ သည္။ လိုဏ္အတြင္းရွိ ကကုသတ္ဘုရားရွင္ ရုပ္ပြားေတာ္၏ လက္ယာဘက္လက္ေတာ္မွာ အျခားဘုရားမ်ား ထုစဥ္ကဲ့သို႕ လက္ေမွာက္ခံုမဟုတ္ဘဲ လက္ေတာ္ပက္လက္ထားျပီး ထုထားသျဖင့္ လက္ပက္လက္ ဘုရား ဟုေခၚေ၀ၚေလ့ ရွိေလသည္။

(၉) ျပဒါးရွင္ဘုရား   (အံ့ဖြယ္ -၉)

ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ အေရွ႕မုခ္ႏွင့္ အဂၤါေထာင့္အၾကားရွိေစတီတစ္ဆူ၏ ေတာင္ဘက္မုခ္အတြင္းရွိ ေၾကး ဆင္း တုေတာ္ျဖစ္သည္။ အလြန္အခ်ိဳးအစားက်နေျပျပစ္လွသည္။ နဖူးေတာ္တြင္ မို႕ေမာက္ေနျပီး ျပဒါးရွင္ လံုး ဌာပနာထားသည္ဟု ေျပာစမွတ္ရွိ၏။ ျပဒါးရွင္လံုးရွိသည္ မရွိသည္ကား အေသအခ်ာ မသိရေသာ္ လညး္ အဆိုပါေၾကးဆင္းတုေတာ္မွာ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚရွိ ဆင္းတုေတာ္မ်ားအနက္ အလြန္ၾကည္ညို ဖြယ္ေကာင္း လွေသာ ဆင္းတုေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဖူး ဖူးသူတိုင္း ၀န္ခံရေပသည္။

ထို အံ့ဖြယ္ ၉ ပါးအျပင္ ေနလ ဘုရား၊ ပိတုန္း ၂ ေကာင္ကို တစ္ဖက္စီကိုင္ျပီ ဆုေတာင္းရေသာ ဘုရား မ်ားလည္း ရွိေသးသည္။ ေရႊတိဂံုေရာက္သည့္အခါ စံုေအာင္ ဖူးႏိုင္ပါေစ။

Friday, 2 May 2014

"ခႏၶာရျခင္း ဉာဏ္ျမင္ရွင္းေအာင္"


••••••••••••••••••••••••••••
လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာ၊ အပါယ္ဘံုသား မည္သုိ႔ပင္ ကြဲျပားေနေစကာမူ ဓမၼသေဘာအရ ၾကည့္လွ်င္ အကြက္(၂)က တရားမ်ားသာ ျဖစ္စဥ္ကုိက္ ေတြ႔ရမည္ျဖစ္၏။
ခႏၶာအားျဖင့္ ငါးပါး အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေတာ့ နာမ္ႏွင့္႐ုပ္သာ ရွိ၏။
အတိတ္ဘ၀က အ၀ိဇၨာ ၊ သခၤါရလက္ခ်က္ေၾကာင့္ ရရွိထားေသာ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ခႏၶာပင္ ျဖစ္ပါ၏။

အ၀ိဇၨာသခၤါရသည္ အေၾကာင္း၊ လက္ရွိခႏၶာက
အက်ိဳး- အေၾကာင္းေၾကာင့္ ရရွိေသာ အက်ိဳးတရားသာျဖစ္၏။
အေၾကာင္းဘက္တြင္လည္း ပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါမပါ၊
အက်ိဳးဘက္တြင္လည္း ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါမပါ၊
ဓမၼသေဘာသက္သက္ျဖစ္စဥ္ကုိ ေတြ႔ရမည္ျဖစ္၏။

ထုိဓမၼျဖစ္စဥ္ကုိ သေဘာေပါက္လွ်င္ လက္ရွိခႏၶာသည္ ဖန္ဆင္းရွင္တုိ႔က ဖန္ဆင္းလုိက္သည္ဟူေသာ ထင္ျမင္ခ်က္ေပ်ာက္ကြယ္သြားရ၏။
ပုဂၢိဳလ္စြဲ သကၠာယဒိ႒ိ အသိျဖင့္ ျပဳတ္သြားျခင္းျဖစ္၏။ ဖန္ဆင္းရွင္တစ္ဦးဦးက ဖန္ဆင္းလုိက္၍ ျဖစ္လာသည့္ ခႏၶာလား၊ သို႔မဟုတ္ မိဘႏွစ္ပါးတုိ႔၏ ေပါင္းဆံုမႈေၾကာင့္သာ ေပၚလာရသည့္ခႏၶာမ်ားျဖစ္ေလမလားဟူေသာ သံသယ "၀ိစိကိစၦာ"လည္း စင္သြားေတာ့၏။
ဤသည္ကုိ အေၾကာင္းတြင္ ဉာဏ္ရွင္းလွ်င္ ၀ိစိကိစၦာစင္-ဟု ဆုိ႐ုိးျပဳရ၏။
ခႏၶာျဖစ္ျခင္းအေၾကာင္း အျခားမရွိ၊ မိဘႏွစ္ပါးတုိ႔၏ ေပါင္းဆံုမႈေၾကာင့္သာျဖစ္ရ၏ဟူေသာ အေၾကာင္းကင္းမဲ့သည့္ " အေဟတုကဒိ႒ိ" လည္း စင္သြားေတာ့၏။

အကြက္နံပါတ္(၁)တြင္ အ၀ိဇၨာ သခၤါရ တဏွာ ဥပါဒါန္ ကမၼဘ၀- အတိတ္အေၾကာင္းအျခင္းအရာငါးပါးဟု ေဖာ္ျပထား၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အတိတ္အေၾကာင္းအျခင္းအရာငါးပါးေၾကာင့္ လက္ရွိခႏၶာ ရသည္ဟုလည္း ဆုိရ၏။ ခႏၶာမွန္လွ်င္ အုိ နာ ေသမကင္းသျဖင့္ ဒုကၡသစၥာ၊ ျဖစ္ပ်က္မကင္းသျဖင့္လည္း ဒုကၡသစၥာသာ ျဖစ္ေတာ့၏။ အတိတ္ကံမ်ိဳးေစ့ေၾကာင့္ ေပါက္လာရေသာ ခႏၶာပင္စည္ႀကီးဟု ဆိုလွ်င္လည္း မလြဲ။ အတိတ္က သစၥာမသိခဲ့သျဖင့္ အ၀ိဇၨာရွိခဲ့သည္မွာလည္း ျငင္းလုိ႔မရ။ ခႏၶာဒုကၡအမွန္တရားကုိ မသိသျဖင့္လည္း ခႏၶာကုိ ခင္တြယ္ျမတ္ႏုိးခဲ့သကဲ့သုိ႔ ေနာင္လည္း အလားတူခႏၶာမ်ိဳး ေတာင့္တမႈတဏွာ မျဖစ္မေန ေပၚခဲ့သည္သာ ျဖစ္၏။

♦ ၀ိပႆနာကင္းသူအတြက္ တဏွာျဖစ္ၿပီဆုိလွ်င္ ဥပါဒါန္မျဖစ္ပါႏွင့္ဟု တားဆီး၍မရ။ အလုိလုိ ဆက္တုိက္ျဖစ္လာေတာ့၏။
ကုိယ့္ခႏၶာကုိယ္ ခင္တြယ္မႈျဖစ္လွ်င္ စြဲလန္းမႈသည္လည္း ေနာက္က လုိက္လာၿမဲသာ ျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖင့္ လက္ရွိခႏၶာကုိလည္း ခင္မင္သကဲ့သို႔ ေနာင္ခႏၶာကုိလည္း လုိခ်င္သည္မွာ ပုထုဇဥ္တုိ႔၏ ဓမၼနိယာမသေဘာပင္ ျဖစ္ေနပါ၏။

♦ ေနာင္ခႏၶာလုိခ်င္မႈရွိလာသျဖင့္ လွဴမႈတန္းမႈကံေတြ၊ သီလေဆာက္တည္မႈကံေတြျပဳလုပ္လ်က္ တဏွာျဖင့္ပင္ ေနာက္ဘ၀ လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ ရရပါလုိ၏ စသည္ျဖင့္ ဆုေတာင္းယူၾကသျဖင့္ ဆုေတာင္းသည့္အတုိင္း ဆုေတာင္းျပည့္ခႏၶာကုိ ရရွိထားျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ မေကာင္းမႈပင္ ျပဳလင့္ကစား ကုိယ့္ခႏၶာကုိယ္ ခင္မင္စြဲလန္းမႈကေတာ့ ျဖစ္ၿမဲျဖစ္သည္သာ။ သုိ႔ျဖစ္လွ်င္ မေကာင္းမႈျပဳသူမ်ား အပါယ္သြားရျခင္းသည္ အပါယ္ခႏၶာကုိ ဆုေတာင္း၍ ေရာက္ရပါသလားဟု ေစာဒကတက္လာႏုိင္၏။ စင္စစ္မွာ အပါယ္ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ တမင္တကာ ဆုေတာင္းေနစရာမလုိ၊ အေရာက္လြယ္လွ၏။ သုဂတိေရာက္ေရးသာလွ်င္ အထူးတလည္ အားထုတ္ယူရ၏။ ဒုဂၢတိေရာက္ေရးအတြက္ သီးသန္႔ က်င့္ေနစရာမလုိ။ လြယ္လြယ္ျဖင့္ေရာက္သြားမည္သာျဖစ္၏။ ဒါနကုသုိလ္ သီလကုသုိလ္ သူမတူေအာင္ျဖည့္က်င့္ထားသည့္ၾကားမွပင္ ဒုဂၢတိသုိ႔ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္ေရာက္သြားရသူမ်ား က်မ္းဂန္တုိ႔တြင္ အထင္အရွားရွိပါ၏။

♦ "မလႅိကာမိဖုရား"သည္ ၿပိဳင္စံရွား
အသဒိသအလွဴႀကီးေပးလွဴခဲ့ပါလ်က္ ေသခါနီး
အာ႐ံုနိမိတ္မွားေၾကာင့္ အ၀ီစိ ခုႏွစ္ရက္က်ခဲ့ရွာေသး၏။
တိႆရဟန္းသည္ သီလအေျခခံေကာင္းခဲ့ပါလ်က္
သကၤန္း၌ တြယ္ၿငိေသာ ဥပါဒါန္အစြဲေၾကာင့္ သန္းျဖစ္သြားရရွာေသး၏။ သုဂတိႏွင့္ ဒုဂၢတိ၊ ဒုဂၢတိေရာက္ေရးက အေလးသာလ်က္ရွိေနပါ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒုဂၢတိေရာက္ေရးအတြက္ အထူးက်င့္ေနစရာမလုိဟု ေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။

♦ သတၱ၀ါတုိင္းသည္ လက္ရွိခႏၶာခင္မင္ေနသမွ် ေနာင္ခႏၶာကုိလည္း လုိခ်င္စိတ္က ရွိိေနၿမဲသာျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ လူျဖစ္သူက လူ႔ခႏၶာမ်ိဳးေနာင္ဘ၀ ရခ်င္ေသာ္လည္း လူ႔ဘ၀ႏွင့္ ထုိက္တန္ေသာ ကံကုိ ျပဳထားမွသာလွ်င္ ရရွိမည္ျဖစ္ပါ၏။ အကုသုိလ္ ဒုစ႐ုိက္မႈ မ်ားစြာျပဳထားသူတစ္ေယာက္က လူ႔ဘ၀ရလုိစိတ္ရွိေနလွ်င္မူ ထမင္းဆီဆမ္း ေရႊလင္ပန္းႏွင့္ ေပးလွည့္ပါဟု ဖုိးလမင္းထံ ေတာင္းခံေနသူသုိ႔သာ ျဖစ္၏။ လူ႔ဘ၀ႏွင့္မထုိက္တန္ေသာ အကုသုိလ္ဒုစ႐ုိက္ကံမ်ားက်ဴးလြန္ထားပါလ်က္ လူ႔ဘ၀ရရပါေစဟု ဆုေတာင္းေနေသာ္လည္း မထုိက္တန္သျဖင့္ လူ႔ဘ၀ကို ရလိမ့္မည္မဟုတ္။

သူျပဳသည့္ကံႏွင့္ တန္ရာတန္ရာ အပါယ္ခႏၶာသာ ရရွိမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပင္ ျဖစ္၏။ လက္ရွိခႏၶာကုိလည္း
ဒုကၡသစၥာဟုမသိ၊ ေနာင္ရမည့္ခႏၶာကုိလည္း ဒုကၡသစၥာဟု မသိသမွ်ကာလပတ္လံုး ေနာင္ခႏၶာအစဥ္သည္ ဆက္ၿမဲဆက္ေနမည္သာျဖစ္၏။

အပါယ္ႏွင့္ထုိက္တန္သည့္ကံသည္ အပါယ္ခႏၶာအက်ိဳးကို ေပးမည္ျဖစ္ၿပီး လူနတ္ျဗဟၼာႏွင့္ထုိက္တန္ေသာကံသည္ လူနတ္ျဗဟၼာခႏၶာ အက်ိဳးကုိသာ ေပးမည္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူနတ္ျဗဟၼာျဖစ္မည့္သူလည္း သူ႔ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ ခႏၶာကုိ ခင္သကဲ့သို႔ ေနာင္ခႏၶာကုိလည္း လုိခ်င္ၾကသည္သာျဖစ္၏။ အပါယ္ေရာက္မည့္သူလည္း သူ႔ဆုိင္ရာဆုိင္ရာခႏၶာကုိ ခင္သကဲ့သုိ ေနာင္ခႏၶာကုိလည္း လုိခ်င္မည္သာျဖစ္၏။ ေသခါနီး "မရဏာသႏၷေဇာ" သည္ အပါယ္ပဋိသေႏၶကုိ အာ႐ံုျပဳေနၿပီဆုိလွ်င္ အပါယ္ဘ၀ကို တပ္မက္သည့္ ဘ၀တဏွာေပၚေနျခင္းျဖစ္သျဖင့္ ထုိအခ်ိန္တြင္ အပါယ္ခႏၶာကုိ လိုခ်င္စိတ္ မျဖစ္ပါႏွင့္ဟု တား၍မရ။ သူ႔ကံအားေလ်ာ္စြာ ထုိက္ရာတန္ရာခႏၶာကုိ ရရွိဖုိ႔ တာစူေနျခင္းသာျဖစ္၏။

အပါယ္မက်ခ်င္ဘဲႏွင့္ က်ရသည္မဟုတ္၊ က်ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ပင္ က်သြားရျခင္းျဖစ္၏။ သူ႔ကံက အပါယ္ေရာက္မည့္ကံျဖစ္ေနလွ်င္ ေသခါနီး မရဏာသႏၷေဇာသည္ အပါယ္ကုိသာ အာ႐ံုျပဳေနေလေတာ့၏။ ဤသည္မွာ အပါယ္ခႏၶာလုိခ်င္မႈပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တိရစၦာန္မျဖစ္ခ်င္ဘဲႏွင့္ ျဖစ္သြားရသည္မဟုတ္၊ ျဖစ္ခ်င္၍သာ ျဖစ္သြားရ၏။ ၿပိတၱာမျဖစ္ခ်င္ဘဲ ျဖစ္သြားရသည္မဟုတ္၊ ျဖစ္ခ်င္၍သာ ျဖစ္သြားရ၏။ အသူရကာယ္မျဖစ္ခ်င္ဘဲႏွင့္ ျဖစ္သြားရသည္မဟုတ္၊ ျဖစ္ခ်င္၍သာ ျဖစ္သြားရ၏။ ငရဲခႏၶာ မျဖစ္ခ်င္ဘဲႏွင့္ ျဖစ္သြားရသည္မဟုတ္၊ ျဖစ္ခ်င္၍သာ ျဖစ္သြားရျခင္းျဖစ္၏။ အပါယ္မေရာက္ခ်င္ပါဘူးဟု မည္မွ်ပင္ အားတင္းထားခဲ့ေစကာမူ ေသခါနီးတြင္ သူျပဳသည့္ကံက အပါယ္ေရာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေအာင္ အလုိလို လွည့္ေျပာင္းေပးလုိက္သျဖင့္ မရဏာသႏၷေဇာ ေစာေနခ်ိန္တြင္ အပါယ္ပဋိသေႏၶကုိသာ တန္းတန္းစြဲ အာ႐ံုျပဳေနေလေတာ့၏။

ဘ၀တဏွာက လူ႔ခႏၶာႏွင့္ အပါယ္ခႏၶာကုိ ဆက္ေပးလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ သို႔ျဖင့္ အပါယ္ခႏၶာကုိလည္း လိုခ်င္လ်က္လာသျဖင့္ ထုိလုိခ်င္မႈတဏွာဆက္ေပးသည့္အတုိင္းပင္ အပါယ္သုိ႔ က်ေရာက္သြားၾကရ၏။ အပါယ္ခႏၶာပုိင္ရွင္မ်ားျဖစ္သြားၾကရ၏။ ထုိ႔အျပင္ ျဖည့္စြက္ေျပာလုိသည္မွာ အပါယ္ေရာက္ဖုိ႔ ဆုေတာင္းရန္မလုိဟုဆုိေသာ္လည္း ေခြးတစ္ေကာင္ ဇိမ္က်က် ေကာင္းေကာင္းစား အိပ္ေနရသည္ကုိျမင္၍ ေခြးဘ၀က ၿငိမ္းပါေသးသည္ဟု ေခြးဘ၀ကုိအားက်မိသည့္စိတ္ျဖင့္သာ ေသသြားပါက ေခြးျဖစ္ပါရေစဟု ဆုေတာင္းသကဲ့သုိ႔ပင္ ေနာက္ဘ၀ က်ိန္းေသေခြးျဖစ္မည္သာ ျဖစ္၏။ ႏြားဘ၀ကို အားက်က ႏြားျဖစ္၊ ေၾကာင္ဘ၀ကို အားက်က ေၾကာင္ျဖစ္မည္ျဖစ္၍ တိရစၦာန္ေလးမ်ားကို အားက်ၿပီး သူ႔လုိျဖစ္ခ်င္စိတ္မေပၚမိဖုိ႔လည္း အေရးႀကီးလွ၏။

လက္ရွိခႏၶာကုိ ခင္မင္သည္ဆုိရာ၌ အပါယ္ဘံုသားတုိ႔သည္ သူတို႔ခႏၶာကုိ ခင္မင္မႈ ရွိႏုိင္ပါ့မလားဟု ထင္ျမင္ဖြယ္ရွိ၏။ စင္စစ္မွာ ေခြးသည္လည္း သူ႔ခႏၶာသူ ခင္သည္သာျဖစ္၏။ ေၾကာင္သည္လည္း သူ႔ခႏၶာသူ ခင္သည္သာျဖစ္၏။ ေျခာက္လွ်င္ ေျပးၾက၊ ႐ုိက္လွ်င္ေအာ္ၾကသည္မွာ သူတုိ႔ခႏၶာသူတုိ႔ ခင္မင္ေန၍သာျဖစ္၏။ ၿပိတၱာ အသူရကာယ္တုိ႔သည္လည္း သူတို႔ခႏၶာသူတုိ႔ ခင္တြယ္ၾကသည္သာျဖစ္၏။ ၿပိတၱာဘ၀ဆင္းရဲမွ လြတ္ေစလိုကၽြတ္ေစလုိ၍ ကုသုိလ္ျပဳအမွ်ေပးေ၀ေသာ္လည္း သူ႔ဘ၀သူ ေပ်ာ္ေနၿပီး ထုိဘ၀ကုိစြဲလန္းေနသည့္ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ သာဓုေခၚႏုိင္ပါလ်က္ မေခၚဘဲ ေနသည့္ ၿပိတၱာမ်ားပင္ ရွိ၏။ ဤသည္မွာ သူ႔ခႏၶာသူ ခင္ေနျခင္းသာျဖစ္၏။

ထုိ႔အတူ ငရဲသားမ်ားသည္လည္း သူတုိ႔ မည္မွ်ပင္ ဆင္းရဲဒုကၡခံစားေနရေစကာမူ သူတို႔ခႏၶာကုိေတာ့ ခင္ေနၾကသည္သာျဖစ္၏။ ဆင္းရဲျခင္းကို သူတုိ႔သိၾကပါ၏။ သို႔ေသာ္ သစၥာအျမင္ျဖင့္သိျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္။ ထင္ရွားသည့္ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈ ပါကဋဒုကၡကုိသာ သိေနျခင္းျဖစ္၏။ အဆံုးစြန္ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကေသာ္လည္း ေအာ္႐ံုအင္႐ံုကလြဲလုိ႔ သူတုိ႔သႏၲာန္တြင္ ဘာဉာဏ္မွ ျဖစ္ေပၚခြင့္မရွိ။ မဂ္ဉာဏ္ဖုိလ္ဉာဏ္မဆုိထားႏွင့္၊ သံေ၀ဂဉာဏ္မွ်ပင္ မရရွိႏုိင္ၾက။
ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္မွ်ပင္ ဆင္းရဲဒုကၡခံေနၾကရေစကာမူ ခႏၶာခင္မႈက မျပတ္ေပၚေနသည္သာျဖစ္၏။ ထုိခႏၶာခင္မႈေၾကာင့္ပင္ ငရဲ၌က်ေရာက္ၿပီး အႏွိပ္စက္ခံရ၍ ေသသြားေသာ္လည္း ထုိငရဲ၌ပင္ ျပန္ျဖစ္ေနရၾကရ၏။ အကုသုိလ္ကံေၾကြးမကုန္ေသးသေရြ႕ ခႏၶာႏွင့္ ေပးဆပ္ေနရျခင္းသာျဖစ္၏။

လက္ရွိခႏၶာကုိလည္း ခင္မင္၊ ေနာင္ခႏၶာကုိလည္း လုိခ်င္သည္မွာ သတၱ၀ါတုိင္း၏ နိယာမသေဘာကဲ့သုိ႔ျဖစ္ေန၏။ ထုိနိယာမအတုိင္းပင္ လက္ရွိခႏၶာစြန္႔လုိက္ရပါေသာ္လည္း ေနာက္ခႏၶာက တစ္မ်ိဳးမဟုတ္တစ္မ်ိဳး ေပၚမည္သာျဖစ္၏။ ခႏၶာမွန္သမွ်ဒုကၡသစၥာသာျဖစ္၏။ သုဂတိဒုကၡသစၥာႏွင့္ ဒုဂၢတိဒုကၡသစၥာသာ ကြာျခား၏။ ခႏၶာသည္ စင္စစ္ဒုကၡသစၥာဟု ထုိးထြင္းျမင္ႏုိင္သည့္ ဉာဏ္မေရာက္ေသးသေရြ႕ကာလပတ္လံုး အ၀ိဇၨာဖံုးအုပ္ေနသည္ဟု ဆုိရ၏။ အ၀ိဇၨာအဖံုးမခြါႏုိင္ေသးသမွ် ေနာင္ခႏၶာလုိခ်င္သည့္ တဏွာကလည္း ေပၚေနမည္သာျဖစ္၏။ ေနာင္ဘ၀ၫြတ္သည့္တဏွာဟု ေျပာႏုိင္ပါ၏။ ေနာက္ဘ၀ၫြတ္သည့္တဏွာျဖင့္ပင္ ကုသုိလ္ကံလည္းျပဳၾက၏၊ အကုသုိလ္ကံလည္းျပဳၾက၏။ ကံမွန္သမွ် သခၤါရ၊ ေကာင္းသည့္ကံျဖစ္ေစ ဆုိးသည့္ကံျဖစ္ေစ မသိမႈအ၀ိဇၨာေခါင္းေဆာင္သည့္ကံသာ ျဖစ္၏။ ထုိကံတို႔က အက်ိဳးေပးလုိက္ေတာ့ ယခုလက္ရွိဘ၀ ခႏၶာငါးပါး ဒုကၡသစၥာတရားႀကီးကုိ သိမ္းပုိက္လုိက္ရ၏။ လူေကာင္ဟုဆုိဆုိ နတ္ေကာင္ဟုဆုိဆုိ အပါယ္ေကာင္ဟုဆုိဆုိ ခႏၶာငါးပါး ႐ုပ္နာမ္တရားအစုသာျဖစ္၏။ ဒုကၡသစၥာသာျဖစ္၏။

- (ေဒါက္တာအရွင္ပါရမီ)


ဒီေနရာမွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္။

ကန္ေတာ့ျခင္းႏွင့္ ကန္ေတာ့ရေသာေၾကာင့္ ကင္းလြတ္ေသာအျပစ္မ်ား


                        

 
အျပစ္ရွိက ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါဟု ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ျခင္းကုိ ကန္ေတာ့သည္ဟုေခၚသည္။
အျပစ္ရွိ၍ ကန္ေတာ့ျခင္း၊ကုသုိလ္ရလုိ၍ ကန္ေတာ့ျခင္း ဟုႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။
(ကန္ေတာ့ဆုိသည္မွာ အကုသုိလ္ကုိ ကန္ ေက်ာက္၍ ကုသုိလ္ကုိ ေတာ့ယူျခင္းကုိ ဆုိလိုပါသည္။)

"ကန္ေတာ့ရေသာေၾကာင့္ ကင္းလြတ္ေသာအျပစ္မ်ားမွာ"
(က) အပါယ္ေလးပါး
အပါယ္ဟူသည္မွာ ခ်မ္းသာကင္း၍ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျပဳခြင့္မရေသာ
အရပ္ကုိ အပါယ္ဘုံဟုေခၚသည္။
အပါယ္ဘုံသည္ ငရဲဘုံ၊ တိရစၧာန္ဘုံ၊ ၿပိတၱာဘုံ၊ အသူရကာယ္ဘုံဟု (၄)မ်ိဳးရွိသည္။
 

(ခ)ကပ္သုံးပါး
၁။ သတၴႏၲရကပ္- လက္နက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခတ္ကာလ။
၂။ ေရာဂႏၲရကပ္- အနာေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခတ္ကာလ။
၃။ ဒုဗၻိကၡႏၲရကပ္- အစာအာဟာရ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး ရွားပါး ငတ္ျပတ္ သျဖင့္ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခတ္ကာလ။
( သတၴ ၊ ေရာဂ ၊ ဒုဗၻိကၡ၊ မွတ္ၾက ကပ္သုံးပါး)
 
(ဂ) ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး
၁။ ဘုရားပြင့္ဆဲကာလ ငရဲ၌ ျဖစ္ရျခင္း
၂။ တိရစၧာန္ဘဝ ျဖစ္ရျခင္း
၃။ ၿပိတၱာ အသူရကာယ္ဘဝ ျဖစ္ရျခင္း
၄။ ႐ုပ္တရားသာရွိ၍ နာမ္တရားမရွိေသာ အသညသတ္ျဗဟၼာ၊
နာမ္တရားသာရွိ၍ ႐ုပ္တရားမရွိေသာ အ႐ူပျဗဟၼာဘုံ၌ ျဖစ္ရျခင္း
၅။ ပစၥႏၲရာဇ္ တိုင္းစြန္နယ္ဖ်ား ဇနပုဒ္၌ ျဖစ္ရျခင္း
၆။ မိစၧာဒိ႒ိဝါဒရွိေနသူျဖစ္ျခင္း(ဗုဒၶဝါဒမွတပါးအျခားအယူကုိယူေနျခင္း)
၇။ တရားေတာ္ကုိ နားလည္ႏုိင္ေသာÓဏ္မရွိသူျဖစ္ျခင္း
၈။ ဘုရားမပြင့္ေသာအခါ လူျဖစ္ရျခင္း။
 
(ဃ) ရန္သူမ်ိဳး ငါးပါး
(၁) ေရ (၂) မီး (၃) သူခုိး (၄) အေမြခံ သားဆုိး သမီးဆုိး (၅) မင္းဆုိး
 
(င) ဝိပတၱိတရား ေလးပါး
၁။ ကာလဝိပတၱိ- လူအမ်ား အက်င့္စာရိတၱ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးေသာ အခ်ိန္အခါျဖစ္ျခင္း
၂။ ဂတိဝိပတၱိ- အပါယ္ေလးပါးတုိ႕၌ ျဖစ္ရျခင္း
၃။ ဥပဓိဝိပတၱိ- ႐ုပ္ဆင္းအဂၤါ ခ်ိဳ႕ယြင္းပ်က္စီးျခင္း
၄။ ပေယာဂဝိပတၱိ- ကုိယ္မႈ ႏႈတ္မႈကုိ ပေယာဂဟုဆုိ၏။ အသိအလိမၼာမရွိ, သတိ ဝီရိယလည္းမရွိဘဲ ျပဳမႈ၊ေျပာမႈ ႀကံစည္မႈကုိ ပေယာဂဝိပတၱိဟုေခၚပါသည္။
 
(စ) ဗ်သနတရား ငါးပါး
၁။ ဉာတိဗ်သန- ေဆြမ်ိဳးမ်ား ေသေၾကပ်က္စီးျခင္း
၂။ ေဘာဂဗ်သန- စည္းစိမ္ဥစၥာ ပ်က္စီးျခင္း
၃။ ေရာဂဗ်သန- အနာေရာဂါျဖစ္ျခင္း
၄။ ဒိ႒ိဗ်သန- မိစၧာအယူကုိ ယူျခင္း
၅။ သီလဗ်သန- အက်င့္သီလ ပ်က္စီးျခင္း
 
(အရွင္စႏၵေဇာတိ (သာသနာႏြယ္)
ႏွလံုးသားအာဟာရ

Gold price estimated